สองคำนั้นหลุดออกมา อุณหภูมิในโรงละครเล็กทั้งโรงลดวูบลงทันที
จูอินในลังไม้ได้ยินคำพูดนั้นเข้า ก็ตกใจจนแทบเป็นลม
หลังม่านบังตา ซูซางก็ได้ยินเช่นกัน
มุมปากของนางขยับขึ้นเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกดกลับลงไปอย่างรวดเร็ว
ตุ๊กตาแมวถูกยั่วให้โกรธ ใบหน้าเด็กๆ ทุกใบบนท้องของมันเบิกตาขึ้นพร้อมกัน
“เด็กไม่ดีที่แย่งเด็กน้อยไป”
“เด็กไม่ดีต้องกลายเป็นตุ๊กตา”
เศษผ้านับไม่ถ้วนพุ่งออกจากร่างกายของมัน พันเข้าหาเสิ่นเอ้อ
เสิ่นเอ้อไม่หลบ
หมอกดำค่อยๆ ซึมออกจากปลายนิ้วของเขา กลืนกินเศษผ้าเหล่านั้นในทันที
ตุ๊กตาแมวส่งเสียงกรีดร้อง
“เจ้าไม่ใช่เด็กน้อย!”
เสิ่นเอ้อเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าก็ไม่ใช่เจ้าของที่นี่เหมือนกัน”
หมอกดำหดตัวลงอย่างรุนแรง
ตุ๊กตาแมวถูกฉีกขาดออกจากกัน สำลีสีแดงและเลือดดำกระเด็นกระจายเต็มพื้น
แต่ไม่มีแม้แต่หยดเดียวตกลงไปหลังม่านบังตา หรือกระเด็นไปบนลังไม้
......
ดันเจี้ยนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกระจายเสียงเริ่มบิดเบี้ยว
[แมวตัวสุดท้ายตายแล้ว]
[กฎดันเจี้ยนผิดปกติ]
[แกนกลางดันเจี้ยนกำลังถูกบุกรุก]
[คำเตือน]
[คำเตือน]
[แหล่งกำเนิดของดันเจี้ยนซ่อนแอบถูกสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักผนึก]
หลัวเฉินและผู้เล่นคนอื่นๆ ออกมาจากที่ซ่อนตามจุดต่างๆ ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนสี
“แกนกลางดันเจี้ยนถูกบุกรุก?”
“นี่มันหมายความว่ายังไง?”
“แมวตายแล้ว?”
“ใครเป็นคนทำ?”