ในรถเงียบสงบ
ซูซางเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
บนกระจกมีเงาของคนสองคนสะท้อนอยู่รางๆ
ในเงาสะท้อนที่หน้าต่างรถ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอตลอดเวลา
ซูซางหลับตาลงเบาๆ ก่อนจะหันไปมองหลินจี้
“พี่ชาย”
หลินจี้เงยหน้า
“หืม?”
ซูซางเอียงคอนิดหน่อย ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
“ฉันคิดดีแล้ว”
“ฉันอยากสมัครทัวร์สำหรับคนหนุ่มสาว”
“ไปเที่ยวยุโรปสองเดือน”
ในรถเงียบลงชั่วขณะ
หลินจี้มองเธอ
ในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ราวกับมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่
“สองเดือน?”
“อื้ม”
ซูซางพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ฉันดูเส้นทางไว้แล้ว”
“ฝรั่งเศส สวิตเซอร์แลนด์ อิตาลี แล้วก็อีกหลายประเทศในแถบสแกนดิเนเวีย”
“เป็นคนหนุ่มสาวด้วยกัน ทุกคนเที่ยวด้วยกัน น่าจะสนุกดี”
หลินจี้ไม่พูดอะไร
เขามองรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวังบนใบหน้าของเธอ รู้สึกเหมือนมีมือหนึ่งค่อยๆ บีบหัวใจของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
สองเดือน
เธอจะทิ้งเขาไปสองเดือน
ซูซางเหมือนไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของเขา ยื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ
“พี่ชาย”
น้ำเสียงของเธออ่อนลง มีท่าทางออดอ้อนประจบประแจงเล็กน้อย
“ฉันรู้ว่าบริษัทพี่ยุ่งมาก”
“พี่ไม่ต้องไปเป็นเพื่อนฉันก็ได้”
เธอเงยหน้ามองเขา สายตาสดใส
“แล้วฉันก็โตแล้วด้วยนะ”
“ยังไงก็ต้องเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง”
“จะให้พึ่งพาพี่ไปตลอดไม่ได้”
ประโยคสุดท้ายจบลง หลินจี้รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแทงเข้าที่หัวใจอย่างแรง
พึ่งพาตัวเอง
ทำอะไรก็พึ่งพาเขาไม่ได้งั้นเหรอ?
ทำไมล่ะ?
ในรอบสิบปีที่ผ่านมา เธอไม่ได้พึ่งพาเขามาตลอดหรือไง?
แค่เพียงนางยอมอยู่ข้างกายเขาเชื่อใจเขาเหมือนเมื่อก่อน พึ่งพาเขา
ทำไมพอเรียนจบแล้ว สิ่งแรกที่เธอคิดจะทำ กลับเป็นการทิ้งเขาไป?
มือของหลินจี้ที่ห้อยข้างตัวค่อยๆ กำแน่น
แต่บนใบหน้าเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย ยังอุ่นใจลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน