……
เช้าวันรุ่งขึ้น ฝนหยุดตกแล้ว
นอกหน้าต่างแสงอรุณส่องสว่างจางๆ
ตอนซูซางลืมตาขึ้นมา ห้องพักเงียบสงบมาก
เธอขยับมือเล็กน้อย พบว่ามือของตัวเองยังถูกใครบางคนจับไว้
หลินจี้นั่งอยู่ข้างเตียง แขนท้าวบนขอบเตียง พิงหัวเตียงแล้วหลับไป
สีหน้าของชายหนุ่มนิ่งเฉย แม้หลับก็ไม่ได้ผ่อนคลายเต็มที่ มีเพียงมือที่กุมมือเธอไว้แน่น
ราวกับแม้หลับก็ไม่ยอมปล่อย
ซูซางมองเขาอย่างเงียบๆ
แสงอรุณตกบนใบหน้าด้านข้างของเขา ลากเส้นโครงหน้าที่เยียบเย็นและคมชัด
หลินจี้อายุสิบหกปียังไม่มีพลังกดดันแบบในอนาคต แต่กลับมีเค้าโครงของความดื้อรั้นและหม่นหมองแล้ว
เหมือนดาบที่ยังไม่ชักออกจากฝัก
อันตราย งดงาม
และทำให้คนอยากเป็นเจ้าของ
หัวใจของซูซางพลันเกิดความตื่นเต้นขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ดีจริง
ตื่นขึ้นมาแรกเห็นก็ได้เห็นเขา
เขาก็อยู่ในที่ที่เธอเอื้อมถึง
ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้คงดี
ซูซางเพิ่งจะลุกขึ้นนั่ง หลินจี้ก็พลันลืมตาขึ้น
สายตาของทั้งสองชนกัน
ซูซางเหมือนเพิ่งตื่นนอน ยังมึนงงเล็กน้อย
เธอกระพริบตา แล้วเรียกเสียงเบา: "พี่ชาย"
หัวใจของหลินจี้หดเกร็ง
"ตื่นแล้วเหรอ?"
ซูซางพยักหน้า
"อื้ม"
หลินจี้ปล่อยมือเธอ เสียงแหบพร่า
"หิวไหม?"
"เดี๋ยวพี่ทำอาหารเช้าให้"
ซูซางก้มมองมือตัวเอง ฝ่ามือยังคงมีอุณหภูมิของเขาหลงเหลืออยู่
เธอพลันโน้มตัวไปทางเขา โอบกอดเขาเบาๆ