……
ไม่กี่วันต่อมา
ซูซางนั่งอยู่ตรงหน้าหลินจี้
แสงไฟในห้องอาหารอบอุ่น บนโต๊ะยาวมีกับข้าวหลายอย่างที่เธอชอบวางอยู่
หลินจี้ตักซุปใส่ชามให้เธอ
“กำหนดการทัวร์ฉันดูแล้ว”
“ฝรั่งเศสพักสิบสองวัน สวิตเซอร์แลนด์สิบห้าวัน อิตาลีสิบวัน”
“อีกอย่าง”
“ไปถึงแล้วต้องส่งข้อความหาฉันทุกวัน”
“ให้ฉันรู้ว่าเธอปลอดภัย”
“ทุกคืนก่อนสองทุ่มครึ่งต้องกลับโรงแรมให้ได้”
“โทรศัพท์ต้องเปิดไว้ตลอด”
“ถ้าเปลี่ยนที่ ต้องบอกฉันล่วงหน้า”
มือที่ซูซางถือช้อนอยู่พลันชะงักไปครู่หนึ่ง
หลินจี้สังเกตได้ เลยเงยหน้าขึ้นถาม “เป็นอะไร?”
ซูซางวางช้อนลงช้าๆ
เธอมองหลินจี้ สีหน้าเหมือนลังเลอยู่บ้าง
“พี่คะ”
“หืม?”
“หนูขอ…ไม่ต้องรายงานละเอียดขนาดนั้นทุกวันได้ไหม?”
ห้องอาหารเงียบลง
ความอบอุ่นในแววตาหลินจี้ค่อยๆ จางหายไป
แต่เสียงของเขายังคงนุ่มนวล
“ทำไมล่ะ?”
ซูซางเหมือนรวบรวมความกล้า
“เพราะหนูโตแล้ว”
“หนูไม่ใช่เด็กแล้ว”
“หนูรู้ว่าพี่เป็นห่วงหนู”
“แต่หนูก็อยากมีพื้นที่ส่วนตัวบ้างเหมือนกัน”
เธอก้มหน้าลง เสียงค่อยๆ เบาลง
“หนูไม่อยากมีเคอร์ฟิวตลอดเวลา”
“ไม่อยากไปไหนต้องรายงาน”
“พี่คะ หนูแค่อยากใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา”
หลินจี้มองเธอ ใบหน้าไม่มีทีท่าโกรธ
เขาแค่วางตะเกียบลง เสียงแหบเล็กน้อย
“ซางซาง”
“เธอไม่ต้องการพี่แล้วใช่ไหม?”
ซูซางตะลึง “หนูไม่ได้คิดแบบนั้น”
เสียงหลินจี้พลันต่ำลง
“แล้วจู่ๆ พูดเรื่องนี้ทำไม?”
“เมื่อก่อนเธอจะเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้พี่ฟัง”
“จะบอกพี่ว่ากินข้าวกับใคร กลับบ้านกี่โมง”
“ตอนนี้โตแล้ว คิดว่าพี่ดูแลมากไปงั้นสิ?”