เซียวเหยียนยกมือขึ้น อยากจะสัมผัสใบหน้าของนาง แต่กลับหยุดชะงักเมื่อนางหลบเล็กน้อย
มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ สุดท้ายก็ค่อยๆ ลดลงอย่างช้าๆ
"เพราะข้ารักเจ้า"
ซูซางชะงักไป
เซียวเหยียนจ้องมองนาง แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความรักที่ต่ำต้อย
"ซางซาง เจ้าจะโกรธข้า เกลียดข้าก็ได้ แต่ขออย่าเบื่อหน่ายและหลบเลี่ยงข้าเลย"
"ข้าขอโอกาสจากเจ้า สักครั้งได้ไหม?"
เขาก้มหน้าลง ใช้หน้าผากซบลงบนหลังมือของนาง เสียงแหบพร่าอย่างหนัก
"ซางซาง ข้ารักเจ้า ข้ารักเจ้า..."
ซูซางหลับตาลงมองเขา ในใจรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาสัมผัสเบาๆ
นางคิด
น่าสงสารจริงๆ
ทั้งที่กักขังนางไว้ได้แล้วแท้ๆ แต่กลับยังกลัวขนาดนี้
กลัวว่านางจะเบื่อหน่ายเขา หลบเลี่ยงเขา
กลัวว่านางจะไม่รักเขา
น่าสงสารจนน่ายินดีเสียจริง
ซูซางค่อยๆ ดึงมือกลับ
เซียวเหยียนตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
แต่ในวินาทีถัดมา นางกลับเพียงแค่แตะไหล่เขาเบาๆ
"องค์ชายโปรดลุกขึ้นเถิดเพคะ"
เซียวเหยียนเงยหน้ามองนาง ในแววตาวาบผ่านความงุนงงไปชั่วขณะ
ซูซางหันหน้าหนี เสียงยังคงสะอื้นเล็กน้อย: "สาวกไม่ชอบให้องค์ชายทำเช่นนี้เพคะ"
แววตาเซียวเหยียนมืดลงเล็กน้อย: "เช่นไร?"
"หลอกลวง ข่มขืนใจ ไม่ยอมพูดอะไรให้ชัดเจน มีแต่จะกักขังสาวกไว้"
เสียงของซูซางเบาๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่ไม่เคยมีมาก่อน
"หากองค์ชายอยากให้สาวกอยู่จริงๆ ก็ไม่ควรข่มขืนใจสาวกอยู่เสมอเพคะ"
เซียวเหยียนรู้สึกคอแน่น
เขายืนขึ้น สายตาจ้องมองนางไม่กะพริบ
"เช่นนั้นซางซางชอบแบบไหน?"
ซูซางเม้มริมฝีปากไม่ตอบ
เซียวเหยียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงต่ำถามซ้ำ: "ซางซาง ขอร้องเถอะ บอกข้า"