เซียวเอี๊ยบหัวใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เขารู้ดีว่านางไม่เต็มใจ
อย่างน้อย ในสายตาเขา การยอมจำนนทั้งหมดของนางในตอนนี้ล้วนเพื่อช่วยคนอื่น
สิ่งนี้ทำให้เขาอิจฉาจนแทบบ้า และเจ็บปวดจนแทบบ้า
แต่เขาจะปล่อยมือไม่ได้ เด็ดขาด
เซียวเอี๊ยบเอ่ยเสียงเบา: "ใช่ ข้าพูดแล้วต้องทำตาม"
ซูซางหลับตาลง ราวกับยอมจำนนต่อชะตาอย่างสิ้นเชิง
"ตกลง"
เพียงคำเดียวที่เรียบง่าย ก็ทำให้เซียวเอี๊ยบหัวใจสั่นสะเทือนอีกครั้ง
มือที่กุมมือนางของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่เพราะกลัวว่านางจะเจ็บ จึงอดกลั้นไว้
"ซางซาง เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"
ริมฝีปากซูซางซีดเผือดเล็กน้อย นางกล่าวต่อ: "สาวกกล่าวว่า ตกลงเป็นภรรยาขององค์ราชัน"
เซียวเอี๊ยบจ้องมองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบกอดนางไว้อย่างทะนุถนอม
"ดี" เขาเอ่ยเสียงเบา "ซางซาง ตั้งแต่ที่เจ้ารับปากแล้ว จะเปลี่ยนใจไม่ได้"
ซูซางซบอยู่ในอ้อมกอดเขา ไม่ตอบ แต่ก็ไม่ได้ดิ้นรน
เซียวเอี๊ยบหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
"ซางซาง เรามาสาบานกันเถอะ"
จอมพรานเฒ่าผู้หนึ่งเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน
เขาดูเหมือนจะรู้ว่าเซียวเอี๊ยบต้องการทำอะไร สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เซียวเอี๊ยบกวาดตามองเขาอย่างเย็นชา
"ดูเหมือนเจ้าจะรู้"
ริมฝีปากของจอมพรานเฒ่าขยับเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็ไม่กล้าพูดอะไร
เซียวเอี๊ยบหันกลับมามองซูซาง น้ำเสียงกลับมาอ่อนโยนดังเดิม
"บนสรวงสวรรค์มีคำสาบานโบราณ ชื่อว่า สัญญาชีวิตหยินหยาง"
"โดยมีฟ้าดินเป็นพยาน มีภพทั้งหยินและหยางเป็นประจักษ์"
"เทพปกรณัมเป็นพันธะ วิญญาณเป็นตราประทับ"
"เมื่อคำสาบานสำเร็จ เจ้าจะกลายเป็นสามีภรรยากับข้า นับจากนี้วิญญาณผูกพัน ชะตาชีวิตเชื่อมโยง เจ้าไม่ใช่เพียงมนุษย์ปุถุชนอีกต่อไป แต่จะเป็นเทพแห่งนรกอีกองค์หนึ่ง"