ตลอดหนึ่งเดือนต่อมา สามีภรรยาคู่นั้นทำหน้าที่ได้อย่างเต็มที่
พวกเขาจะนั่งกินข้าวกับซูซาง ซื้อเสื้อผ้าให้เธอ และถามถึงเรื่องโรงเรียนและนิสัยการใช้ชีวิต
บางครั้งก็แสดงความห่วงใยหลินจี้ด้วย
เพียงแต่หลินจี้พูดน้อย ส่วนใหญ่แล้วตอบเพียงสั้นๆ
ส่วนซูซางก็แสดงความเชื่อฟังและเข้าใจอยู่เสมอ
หนึ่งเดือนต่อมา สามีภรรยาคู่นั้นเริ่มลดเวลากลับบ้านตามข้อตกลง
ช่วงแรกแค่ทำงานล่วงเวลาบ้างเป็นครั้งคราว ต่อมากลายเป็นออกไปทำงานต่างจังหวัดทุกๆ สองสามวัน
พวกเขาจะเตรียมอาหารไว้ในตู้เย็นล่วงหน้า และทิ้งค่าครองชีพไว้ให้พอใช้
หลินจี้และซูซางจึงเริ่มมีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังมากขึ้นเรื่อยๆ
เย็นวันหนึ่ง ผู้ชายโทรศัพท์มา
หลินจี้เปิดลำโพงแล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอาหาร
"บริษัทมีโปรเจกต์ฉุกเฉิน พวกเราต้องไปต่างจังหวัดสองสามวัน"
เสียงของผู้ชายดังออกมาจากโทรศัพท์
"ช่วงนี้ฝากบ้านไว้กับเธอด้วย ในตู้เย็นมีอาหารสด ถ้าไม่อยากทำอาหารก็โทรเรียกเดลิเวอรีได้"
"ทราบแล้ว" หลินจี้พูด
"ดูแลน้องสาวด้วยล่ะ"
"อื้ม"
ผู้หญิงรับโทรศัพท์ต่อ
"ซางซางอยู่ข้างๆ ไหม?"
ซูซางนั่งอยู่ตรงข้ามหลินจี้ รีบตอบว่า "หนูอยู่นี่ค่ะ คุณป้า"
"คุณป้าไปต่างจังหวัดสองสามวันไม่ได้กลับบ้าน ซางซางจะกลัวไหม?"
ซูซางดูผิดหวังอย่างชัดเจน
แต่เธอก็ยังพูดอย่างรู้จักโต "ไม่กลัวค่ะ คุณป้ากับคุณลุงทำงานเถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหนู"
"มีอะไรก็ไปหาพี่ชายนะ"
ซูซางเงยหน้ามองหลินจี้
"ค่ะ"
"กลางคืนจำได้ไหม ต้องปิดประตูหน้าต่างให้ดี อย่านอนดึก"
"หนูรู้แล้วค่ะ"
หลังจากวางสาย บรรยากาศในห้องอาหารก็เงียบลง
ซูซางก้มหน้าคนช้อนในชามซุปเบาๆ
หลินจี้มองเธอ