แสงแรกของรุ่งสางเริ่มจางลง เสียงฝนก็เบาลงในที่สุด
หลินจี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ฤทธิ์ยาที่จางหายไปทำให้สมองยังคงมึนงงอยู่บ้าง
เขามองเพดานเบื้องบน นิ่งอยู่นาน
ความฝันเมื่อคืนนี้ชัดเจนเกินไป
ชัดจนทำให้เขาแยกไม่ออกว่านั่นคือความฝันหรือความจริง
ข้างหูดูเหมือนยังหลงเหลือเสียงนุ่มนวลของหญิงสาว เหมือนคืนที่ฝนตกฟ้าคะนองเมื่อสิบปีก่อน
หลินจี้หลับตาลง มุมปากกระตุกยิ้มเยาะตัวเอง
จริงด้วย เขาบ้าไปถึงขนาดนี้แล้ว
แต่เสี้ยววินาทีต่อมา สายตาของเขาก็หยุดชะงักกะทันหัน
บนหมอนข้างๆ มีเส้นผมสีดำนุ่มยาวเส้นหนึ่งวางนิ่งอยู่
อากาศเงียบสงัดในทันที
ม่านตาของหลินจี้หดรัดทันที เขายืนแข็งทื่ออยู่กับที่
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาค่อยๆ ยื่นมือไปหยิบเส้นผมนั้นขึ้นมา
เส้นผมพันรอบปลายนิ้ว ปลายนิ้วลูบไปมาอย่างแผ่วเบา
ในชั่วขณะนี้ เบาะแสทั้งหมดเชื่อมโยงกันเป็นเส้นเดียว
ระบบปู้เย่แสดงผล: เป้าหมายยังคงอยู่ในเมืองหนานเฉิง
การค้นหาทั่วทั้งเมืองไร้ผล
กลิ่นที่ปกคลุมตัวเขาทุกคืนอย่างแผ่วเบา รวมถึงความฝันที่สมจริงจนเหลือเชื่อเมื่อคืนนี้
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
ที่แท้……
นางไม่เคยจากไปเลย
ในดวงตาของหลินจี้ ความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวกำลังก่อตัวขึ้น
“ซางซาง”
“เจ้านี่มัน……ฉลาดจริงๆ นะ”
ครู่ต่อมา เขาเก็บเส้นผมนั้นใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง
เหมือนไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ลุกขึ้นล้างหน้า ออกจากคฤหาสน์ไป
ยี่สิบนาทีต่อมา นอกรั้วมีเสียงรถเคลื่อนออกไป
ภายในตู้เสื้อผ้า ซูซางรออยู่เงียบๆ สักพัก
จนมั่นใจว่าเงียบสนิทแล้ว
ถึงผลักประตูตู้ออกมา
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง ทาบลงบนใบหน้าขาวซีดของหญิงสาว
นางยืดเส้นยืดสาย สีหน้าเต็มไปด้วยความเกียจคร้าน ก่อนจะตรงเข้าไปซบลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่
กอดหมอนพลิกไปมา เหมือนแมวน้อยที่ขโมยของกินได้สำเร็จ
ซูซางคว้าแท็บเล็ตที่หัวเตียงมา เปิดวิดีโอสั้นๆ แล้วเริ่มเลื่อนดู
ในขณะเดียวกัน ภายในเมย์บัคสีดำที่แล่นออกจากคฤหาสน์