แต่เขาทำได้เพียงยกมือขึ้นประคองท้ายทอยของเธอ แล้วค่อยๆ หมุนตัวเธอกลับมาให้เผชิญหน้ากับเขา
“คนรักก็เป็นครอบครัวได้เหมือนกัน”
ซูซางจ้องมองเขานิ่งๆ
หลินจี้มีน้ำเสียงที่อ่อนโยนยิ่งขึ้น
“ซางซาง เธอเป็นห่วงพี่หรือเปล่า?”
ซูซางกัดริมฝีปาก นิ่งเงียบ
“เธอเห็นพี่ทุกข์ทนแล้วทนไม่ได้ใช่ไหม?”
ขนตาของเธอสั่นไหวเบาๆ
หลินจี้พูดต่อ “เธอกลัวว่าพี่จะไม่เอาเธอ แล้วก็กลัวว่าถ้าเธอไม่เอาพี่ พี่จะคลุ้มคลั่งจนสิ้นดีใช่ไหม?”
ดวงตาของซูซางแดงก่ำ ราวกับเขาพูดถูกใจเธอ
“ฉันไม่ได้...”
“ซางซาง”
หลินจี้ขัดขึ้น แล้วปลายนิ้วของเขาก็เช็ดเบาๆ ผ่านหางตาของเธอ
“ครอบครัวกับคนรักไม่ได้ห่างไกลอย่างที่เธอคิด”
“เธอพึ่งพาพี่ เป็นห่วงพี่ ไม่อยากห่างพี่ เห็นพี่เจ็บปวดก็เสียใจ เห็นพี่เข้าใกล้คนอื่นก็อึดอัด”
“นี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่มีแค่ในครอบครัว”
ซูซางมองเขาอย่างสับสน
เธอเหมือนกระดาษขาวสะอาดใบหนึ่ง ที่เขาค่อยๆ เขียนคำตอบที่เขาต้องการลงไปทีละน้อย
ในใจหลินจี้ตื่นเต้นจนชาหมดทั้งตัว
ซางซางของเขายังบริสุทธิ์เกินไปจริงๆ
เธอไม่ได้ไม่รักเขา
เธอแค่ไม่เข้าใจ
เขาหล่อเลี้ยงเธอให้บริสุทธิ์เกินไป จนไม่เคยสัมผัสกับความรักอันซับซ้อน
แต่ในขณะนี้เขาก็โชคดี ที่เขาเลี้ยงเธอมาให้บริสุทธิ์ขนาดนี้ ดังนั้นเขาจึงมีช่องโหว่ให้ฉวยโอกาส
“แต่เมื่อก่อนพี่ขังฉันไว้”
จู่ๆ ซูซางก็เอ่ยปาก น้ำเสียงเริ่มมีเชิงน้อยใจ
“พี่ยังดักฟังฉัน หาตำแหน่งฉัน ไม่ให้ฉันออกไปข้างนอก”
“พี่บอกว่าทำเพื่อฉัน แต่ฉันกลัวมากจริงๆ”
แววตาความมืดมิดของหลินจี้ชะงักค้าง
ซูซางยิ่งพูดยิ่งน้อยใจ น้ำตาก็ไหลออกมาในที่สุด