ไม้ใกล้ฝั่งแล้ว สถานการณ์ยิ่งใหญ่ก็เป็นอันยุติลง
ซ่งเหวินเฉียนผิดสัญญาแล้ว การแต่งงานไม่อาจยกเลิกได้ ชื่อเสียงของซูซางก็ต้องรักษาไว้เช่นกัน
หากตระกูลซูไม่ยอมรับคำพูดนี้ วันรุ่งขึ้นข่าวลือทั่วเมืองจะกลืนกินซูซาง
นายอำเภอซูเคียดแค้นเสิ่นเหยี่ยนที่ใช้อำนาจกดขี่ข่มเหง เคียดแค้นซ่งเหวินเฉียนที่ไร้คุณธรรม แต่เขารักซางเอ๋อร์ยิ่งกว่าใคร
ในที่สุด เขาทำได้เพียงยอมรับ
ยอมรับ "คุณหนูรองแห่งตระกูลซู" คนนั้น
ยอมรับว่าบุตรสาวคนโตซูซางถูกส่งไปเลี้ยงที่เมืองหลวงตั้งแต่ยังเล็ก
เสิ่นเหยี่ยนกล่าวเรื่องทั้งหมดจบ มองซูซางที่ใบหน้าซีดเผือดอยู่ตรงหน้า แล้วลดเสียงลงเบาลงอีก
"ท่านตาของเจ้ายอมรับเรื่องนี้ก็เพื่อปกป้องเจ้า"
น้ำตาของซูซางในที่สุดก็ร่วงหล่นลงมา
นางเอ่ยเสียงเบา "ดังนั้น ทุกคนรู้ ทุกคนตัดสินใจกันแล้ว มีเพียงฉันที่ไม่รู้"
เสิ่นเหยี่ยนรู้สึกแน่นหน้าอก
"ซางเอ๋อร์..."
"พวกท่านเลือกแทนฉัน" ซูซางเงยหน้าขึ้นมองเขา ใต้ขนตายังมีน้ำตาคลอ แต่แววตาเย็นเยียบจนน่าหวาดกลัว "ซ่งเหวินเฉียนเลือกแทนฉัน ท่านตาก็เลือกแทนฉัน แม้แต่เจ้าก็เลือกแทนฉัน เสิ่นเหยี่ยน พวกท่านคนไหนเคยถามฉันบ้าง?"
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเรียกชื่อเขาตรงๆ
ไม่มีคำว่า "พี่ชาย"
มีเพียงความเกลียดชังและการเอ่ยถาม
แต่เสิ่นเหยี่ยนกลับรู้สึกหัวใจสั่นไหวเพราะชื่อที่ถูกเรียกนี้
เขาคิด ปรากฏว่าเวลานางเรียกชื่อเขา มันเป็นเช่นนี้
แม้จะเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ก็ยังไพเราะกว่า "พี่ชาย" เสียอีก
เสิ่นเหยี่ยนยื่นมือไปทางนาง
ซูซางถอยหลังอย่างกะทันหัน "อย่ามาแตะต้องฉัน!"
มือของเขาหยุดค้างกลางอากาศ
เนิ่นนาน เขาจึงค่อยๆ หดมือกลับ
"ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า"
ซูซางหัวเราะเบาๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม เสียงเบาราวกับจะแตกสลาย