ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ร่างกายของซูซางก็ดีวันดีคืนขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนตำหนักเฉิงหมิงก็ส่งหนังสือรายงานที่จัดการเรียบร้อยแล้วมาหลายฉบับในแต่ละวัน
ข้างหนังสือรายงานทุกฉบับจะมีข้อความวิจารณ์ที่จักรพรรดิหยงเขียนด้วยพระหัตถ์เอง
ซูซางอ่านจบแล้วก็จะเขียนความคิดเห็นของตนลงบนกระดาษอีกแผ่น แล้วให้หลี่ซ่านำกลับไปที่ตำหนักเฉิงหมิงด้วยตัวเอง
ตอนแรกก็ยังเป็นเพียงไม่กี่ฉบับ ต่อมาจักรพรรดิหยงส่งหนังสือรายงานมามากขึ้นเรื่อยๆ เรื่องราวที่เกี่ยวข้องก็ซับซ้อนมากขึ้นตามไปด้วย
วันหนึ่ง
ซูซางเอนกายอยู่บนเตียงนุ่มริมหน้าต่าง พลิกอ่านหนังสือรายงานหลายฉบับที่จักรพรรดิหยงสั่งคนส่งมา
จนกระทั่งเห็นจดหมายด่วนฉบับหนึ่งจากเจียงหนานตะวันออก
เมืองนั้นฤดูหนาวนี้หิมะตกหนักต่อเนื่อง แม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็ง เรือขนเสบียงไม่สามารถแล่นขึ้นเหนือได้ แต่สำนักขนส่งยังคงบังคับเกณฑ์ชาวบ้านจากหลายเมืองตามแม่น้ำมาซ่อมแซมท่าเรือ
ชาวบ้านนับพันถูกบังคับให้ทำงานกลางหิมะ ผู้ที่ถูกความหนาวกัดบาดเจ็บนับไม่ถ้วน มีสองคนเสียชีวิตเพราะเหตุนี้แล้ว
เจ้าเมืองยื่นหนังสือร้องขอให้หยุดการเกณฑ์แรงงานชั่วคราว แต่เจ้ากรมขนส่งอ้างว่าเสบียงทหารทางเหนือล่าช้าไม่ได้ จึงปฏิเสธคำขอของเจ้าเมือง
เมื่อมองดูเผินๆ ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเหตุผลของตน
เสบียงทหารทางเหนือเกี่ยวข้องกับความมั่นคงชายแดน จะปล่อยให้ล่าช้าจริงๆ ไม่ได้
แต่การบังคับเกณฑ์แรงงานท่ามกลางหิมะก็ง่ายที่จะก่อให้เกิดความไม่พอใจของประชาชน
หากจัดการไม่รอบคอบ ไม่ว่าจะเข้าข้างฝ่ายไหน ก็อาจเหลือภัยแฝงไว้ได้