ไม่นานนัก ชายหนุ่มชุดคลุมสีดำปักลายพญานาคก็ก้าวย่างเข้ามาในตำหนักฉางเล่ออย่างช้าๆ
ซูเฉิงอี้สวมมงกุฎหยก คาดเข็มขัดทองประดับหยก ภายนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมหนาสีดำเข้ม
เขามีดวงตาคมคิ้วหล่อ จมูกได้รูป แผ่วายของความอบอุ่นและสูงศักดิ์
ในจังหวะที่ซูเฉิงอี้ก้าวเข้ามาในตำหนัก เท้าของเขาก็หยุดชะงักกะทันหัน
บนเตียงนุ่ม ซูซางที่เมื่อครู่ยังดูซีดเซียวราวกับจะสิ้นใจ ตอนนี้กลับมีสีดีขึ้นมาก
นางสวมเสื้อคลุมบางสีขาวนวล แก้มมีเลือดฝาดจางๆ
ราวกับกิ่งไม้อ่อนที่เพิ่งงอกออกมาจากฤดูหนาวอันโหดร้าย
สดชื่น อบอุ่น
นิ้วมือของซูเฉิงอี้ที่ห้อยอยู่ข้างกายกำแน่นขึ้นทันที
เขาเดินมาที่หน้าเตียงนุ่ม แล้วคำนับอย่างนอบน้อม
"กระหม่อมเห็นพระพี่หญิง"
เสียงของเขาฟังดูนุ่มนวลและต่ำลึก ไม่มีความผิดปกติใดๆ
ซูซางมีสีหน้าเรียบเฉย แต่นิ้วมือในแขนเสื้อกลับขดงอเล็กน้อย
"ฝ่าบาทน้องชายไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่งเถิด"
"ขอบพระทัยพระพี่หญิง"
ซูเฉิงอี้ยืดตัวขึ้น แต่ยังไม่รีบนั่ง
สายตาของเขากวาดผ่านดวงตาและแก้มของซูซางอย่างไม่ตั้งใจ สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่มือของนางที่วางอยู่บนเข่า
ซูซางเงยหน้ามองเขา: "ได้ยินจากสำนักหมอหลวงว่า ครั้งนี้ที่ข้ารอดชีวิตมาได้ ก็เพราะยาวิเศษสองเม็ดที่ฝ่าบาทน้องชายส่งมาให้"
"ก่อนหน้านี้ข้าหมดสติตลอดเวลา พอตื่นขึ้นมา ก็ถูกพระบิดากักบริเวณให้พักฟื้นอยู่ในตำหนัก จนกระทั่งวันนี้ถึงได้มีโอกาสขอบคุณฝ่าบาทน้องชายต่อหน้า"
นางหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นน้ำเสียงก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย
"บุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ ข้าจดจำไว้"
ซูเฉิงอี้มองนาง
"พระพี่หญิงกล่าวเกินไปแล้ว"