ซูซางหลับตาลง ค่อยๆ กุมมือจักรพรรดิหยงไว้แน่น
“ขอบพระทัยฝ่าบาท”
เสียงของนางเบามาก
“ฝ่าบาททรงทำเพื่อลูกมากมายเพียงนี้”
สายพระเนตรของจักรพรรดิหยงอ่อนโยนลงอย่างสิ้นเชิง
“เด็กโง่”
“เจ้าเป็นลูกสาวคนเดียวของข้ากับอู๋ฝู”
“ทุกสิ่งของข้า ล้วนต้องทิ้งให้เจ้า”
ซูซางเงยหน้าขึ้น ดวงตาสุกใส
“แต่ลูกไม่เคยเป็นฮ่องเต้มาก่อน”
จักรพรรดิหยงหัวเราะเบาๆ
“ใครเล่าเกิดมาก็เป็นฮ่องเต้”
“ตอนที่ข้าขึ้นครองราชย์ ก็แค่ค่อยๆ ลองผิดลองถูกท่ามกลางขุนนางและตระกูลใหญ่”
“เจ้ามีข้าคอยสอน”
“ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ก็จะคอยบังลมบังฝนให้เจ้าไปวันๆ”
ซูซางมองพระองค์ ราวกับถูกโน้มน้าวใจในที่สุด
“แล้วฝ่าบาททรงคิดว่า ลูกจะทำได้ดีหรือไม่”
“แน่นอน”
จักรพรรดิหยงตอบอย่างไม่ลังเล
“ซางเอ๋อร์ของข้า ฉลาดกว่าใครทั้งหมด”
“สิ่งที่ซูเฉิงอี้ทำได้ เจ้าก็ทำได้เช่นกัน”
“สิ่งที่เขาทำไม่ได้ เจ้าก็อาจจะทำได้”
หกหกพึมพำเบาๆ : [โฮสต์ นายจะได้เป็นฮ่องเต้จริงๆ งั้นเหรอ?]
สีหน้าของซูซางไม่เปลี่ยน
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”
“ฉันยังไม่เคยเป็นฮ่องเต้มาก่อน”
หกหก : “...”
มันรู้อยู่แล้ว
อะไรที่ลังเลตกใจ ล้วนเป็นละครที่แสดงให้จักรพรรดิหยงดูทั้งนั้น
ซูซางยิ้มให้นุ่มนวลน่ารักต่อจักรพรรดิหยง
“งั้นลูกจะเชื่อฟังฝ่าบาท”
“รอร่างกายฟื้นตัวดี แล้วจะเรียนกับฝ่าบาท”
จักรพรรดิหยงยิ้มอย่างปลื้มใจ
“ดี”
“ข้าจะสอนเจ้าเอง”
พระองค์กุมมือซูซาง สายพระเนตรจับจ้องใบหน้าซีดเผือดอันอ่อนโยนของนาง
ในพระทัยเริ่มวางแผนการเตรียมการในภายหลังอย่างรวดเร็ว
ซางเอ๋อร์เพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก ยังไม่สามารถนำเรื่องการชิงบัลลังก์มาพูดเปิดเผยได้ทันที