หลายวันต่อมา ข้าวของสำหรับการกลับบ้านของซูซางก็เตรียมพร้อมเรียบร้อย
หน้าจวนเชิน รถม้าและม้าจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ
หลิวชื่อเดินมาส่งถึงหน้าจวนด้วยตัวเอง
ซูซางยืนอยู่ข้างรถม้า คำนับหลิวชื่ออย่างนอบน้อม
"ซางเอ๋อร์ขอลาท่านป้า"
หลิวชื่อรีบประคองเธอไว้
"เด็กดี ระหว่างทางระวังตัวด้วย เมื่อถึงหวยหยางแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายมาบอกล่ะ"
ซูซางพูดเสียงเบา "ซางเอ๋อร์จำไว้แล้วเจ้าค่ะ"
หลิวชื่อมองหน้าเธอที่ดูซูบผอมลง อดไม่ได้ที่จะรั้งเสื้อคลุมให้เธออีกครั้ง
"ร่างกายเจ้ายังไม่หายดีนัก ระหว่างทางอย่าให้ถูกความหนาวเย็นล่ะ ชิงหลี เจ้าดูแลคุณหนูของเจ้าให้ดีด้วย"
ชิงหลีรีบตอบ "ท่านผู้หญิงวางใจได้เจ้าค่ะ บ่าวจะดูแลอย่างดี"
หลิวชื่อพยักหน้า แต่สายตาก็อดที่จะมองไปทางเสิ่นเหยี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้
วันนี้เสิ่นเหยี่ยนมาก็จริง
เขาสวมชุดลำลองสีเขียวหมึก รูปร่างสูงโปร่งดังต้นสน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายและสุขุม
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง กิริยามารยาทสุภาพเรียบร้อย ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อนไม่เคยมีอยู่จริง
ซูซางหันไปคำนับเขา
"พี่ชาย ซางเอ๋อร์ขอลา"
เสิ่นเหยี่ยนก้มตามองเธอ
วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน คลุมด้วยเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ผมดำดั่งหมึก ใบหน้าอ่อนโยนละมุน
เพราะกำลังจะกลับบ้านไปแต่งงาน ในแววตาเธอจึงดูมีประกายเล็ก ๆ สดใสจนแสบตา
มือของเสิ่นเหยี่ยนในแขนเสื้อค่อย ๆ กำแน่น แต่สีหน้าไม่แสดงอะไรออกมา
"หนทางไกล รักษาตัวด้วย"
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและควบคุมอารมณ์ไว้อย่างดี ดั่งพี่ชายที่สุภาพและรักษามารยาท
ซูซางพยักหน้าเบา ๆ
"ขอบคุณพี่ชายเจ้าค่ะ"
ระบบ 66 ในหัวเธอหมุนวนอย่างดีใจ
[โฮสต์! โฮสต์!]
[ดีมาก!]
[เนื้อเรื่องกลับมาเป็นปกติแล้ว!]
[ตกใจแทบตาย ฉันคิดว่าองค์เอกพลังดวงจะพังซะแล้วซะอีก]
[ดูจากตอนนี้ เขาคงคิดตกได้แล้ว!]
[รอเธอกลับไปแต่งงานกับซ่งเหวินเฉียน รับของแต่งของเสิ่นเหยี่ยน ภารกิจในโลกนี้ของเราก็สำเร็จสมบูรณ์!]
ซูซางหลับตาลง ปิดบังรอยยิ้มจาง ๆ ที่แวบผ่านในแววตา
"ใช่แล้ว"
รถม้าเคลื่อนออกจากจวนเชินอย่างช้า ๆ ล้อรถบดผ่านถนนหินยาวส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด