ซูเหมียนพิงราวบันไดอยู่ สีหน้าลอยไปหมด
"อื้ม อื้ม"
ลู่หรานถามขึ้นว่า "ปวดหัวหรือเปล่า"
ซูเหมียนพยักหน้าอย่างเชื่องช้า
"...หน่อยนึง"
"เมื่อเช้าป้าทำโจ๊กไว้ ฉันก็ให้เธออุ่นชาผลไม้เมื่อคืนให้ด้วย แก้เมาแล้วจะได้สบายท้องหน่อย" ลู่หรานยื่นชามโจ๊กไปวางที่โต๊ะข้าง ๆ "ลงมากินข้าวก่อนเถอะ กินตอนท้องว่างจะยิ่งแย่เอา"
ซูเหมียนยิ่งมึนไปใหญ่
น้ำเสียงนี้ ท่าทางนี้
ไม่รู้ยังไงก็เหมือนลู่หรานเป็นเจ้าของบ้านซะเอง
ซูเหมียนเดินลงบันไดอย่างช้า ๆ ไปนั่งที่โต๊ะอาหาร
ลู่หรานวางน้ำอุ่นกับน้ำแก้เมาไว้ตรงหน้าเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
ซูเหมียนยกแก้วขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง ในที่สุดคอก็รู้สึกดีขึ้นหน่อย
เขามองลู่หรานแล้วอดถามไม่ได้ว่า "เมื่อคืนแกไม่ได้กลับบ้านเหรอ"
ลู่หรานสีหน้าสงบนิ่ง
"ดึกมากแล้ว เรียกแท็กซี่ก็ไม่สะดวก พี่ซูซางให้ฉันพักที่ห้องรับแขกหนึ่งคืน"
"พุ่ย——"
ซูเหมียนสำลักน้ำแทบตาย
เขาหันขวับขึ้นทันที
"เมื่อกี้แกเรียกพี่สาวฉันว่าอะไรนะ"
ลู่หรานมองเขา สีหน้าเรียบเฉยเป็นธรรมชาติ
"พี่ซูซางไง"
ซูเมี่ยน: "?"
ซูเมี่ยนค่อย ๆ หันไปมองพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเอง
ซูซางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
"มีปัญหาอะไรรึเปล่า?"
ซูเหมียนอ้าปากจะพูด สุดท้ายก็หุบปากลง
มีสิ
ปัญหาหนักมาก
ปัญหาหนักจริง ๆ
เมื่อก่อนยังเรียกซูจงอยู่วันละหลายสิบครั้ง วันนี้กลายเป็นซูซางไปแล้ว?
เมื่อคืนเขาพลาดอะไรไปกันแน่?
ซูเหมียนมองซูซางสลับกับลู่หราน สุดท้ายก็กลืนคำถามทั้งหมดลงคอไปในสายตาที่นิ่งสงบไร้ความรู้สึกของพี่สาว