ซูซางมองเขา
แน่นอนว่าเธอมองออกว่าคำพูดนี้มีส่วนจริงแค่ไหน
และมองออกด้วยว่าหลู่หรานเมื่อครู่ที่ผ่านมา เขาลังเลอยู่อย่างชัดเจน
คนคนนี้ฉลาดเหลือเกิน
คงเดาได้แล้วว่าเธอจะพูดอะไรต่อไป
ในใจคิดจะทำเสียเหลือเกิน
แต่ยังแสร้งทำเป็นเกรงใจ
ซูซางไม่คิดจะจับผิดเขา กลับพูดสืบต่อตามบทสนทนา
“คุณลู่ พูดไปก็ขำ อาเมี่ยนสองสามวันก่อนยังบ่นกับฉันเลย ว่าฉันชอบออกไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยๆ บ้านหลังใหญ่อยู่คนเดียวมันเหงา”
หลู่หรานฟังอยู่อย่างเงียบๆ แต่หัวใจกลับเต้นเร็วขึ้นทีละนิด
ซูซางเงยหน้าขึ้น
“ในเมื่อนายกับอาเมี่ยนถูกคอกัน ตอนนี้ก็ทำงานด้วยกันที่เอ็มเอ็กซ์ด้วย”
“นายลองคิดย้ายมาอยู่ที่นี่ดูมั้ย?”
หลู่หรานชะงักไปทั้งตัว
แม้จะพอเดาได้ลางๆ อยู่แล้ว แต่เมื่อคำพูดนี้หลุดออกจากปากซูซางจริงๆ เขายังคงแวบหนึ่งที่คิดว่าตัวเองฟังผิด
“ย้าย...”
เขากลืนน้ำลายลงคออย่างเบาๆ
“ย้ายมาอยู่ที่นี่?”
“อื้ม”
ซูซางสีหน้าปกติราวกับเรื่องธรรมดา “ห้องรับแขกมีเยอะแยะ”
“นายย้ายเข้ามาแล้ว ตอนไปทำงานจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปมามากมาย อยู่กับอาเมี่ยนก็สะดวกเวลาคุยเรื่องเอ็มเอ็กซ์”
เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง
“แน่นอน ถ้านายรู้สึกไม่สะดวกใจ ก็ไม่ต้องฝืน”
จะไม่ให้เต็มใจได้ยังไง
เขาเต็มใจจะตาย
เต็มใจจนแทบบ้า
หลู่หรานแทบจะเอาสติทั้งหมดที่มี มาใช้เพื่อไม่ให้ตัวเองตอบรับเร็วเกินไป
“แบบนี้จะรบกวนคุณไปมั้ย——”
พูดไปได้ครึ่งประโยค ก็นึกขึ้นได้ว่าเรื่องคำเรียกนี่มันผิด
เขาหยุดไปชั่วครู่
“รบกวนเวลาพักผ่อนของเธอหรือเปล่า?”