เหวินซูไม่เคยคิดว่าตัวเองฆ่าเซี่ยหลิน
ในสายตาของนาง ความตายไม่ใช่การจากลา
กลับกัน มันคือการครอบครองอย่างสมบูรณ์ที่สุด
เซี่ยหลินที่มีชีวิตจะทรยศ จะหนีไป จะเกิดความปรารถนาที่ไม่ใช่ของนางขึ้นมา
แต่เซี่ยหลินที่ตายแล้ว จะอยู่ข้างกายนางตลอดไป
นี่คือตอนจบที่เหวินซูต้องการจริงๆ
ผ่านไปไม่กี่วินาที ซูซางหลับตาลงเล็กน้อย
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ความอันตราย ความเย็นชา และความดื้อรั้นทั้งหมดในแววตาก็หายไปจนหมดสิ้น
นางปล่อยหลัวชวน แล้วลุกขึ้นจากพื้น จัดกระโปรงที่ยับเล็กน้อยให้เรียบร้อย
จากนั้นสีหน้าก็กลับมาเป็นท่าทางสงบนิ่งไร้พิษภัยเหมือนเดิม
นางมองไปที่คณะกรรมการตัดสิน
สายตาที่ตกบนตัวฉินชั่ว แม้จะแฝงไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยราวกับเพิ่งเจอผลการคัดตัวครั้งแรก
"ผู้กำกับฉิน"
นางถามเสียงเบา: "เป็นอย่างไรบ้าง?"
ไม่มีใครตอบ
ทั้งห้องคัดตัวยังคงจมอยู่ในความรู้สึกจากการแสดงก่อนหน้านี้
หลัวชวนซึ่งอยู่ใกล้ซูซางที่สุด ลุกขึ้นนั่งจากพื้น ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย
เขามองหญิงสาวที่อ่อนโยนไร้พิษภัยตรงหน้า แววตาซับซ้อนจนไม่อาจบรรยาย
เพียงเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ เขาคิดว่าตัวเองจะถูกนางฆ่าตายจริงๆ
สวีเหวินโจวเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้จากความตกใจ
เขาค่อยๆ หันไปมองฉินชั่วที่อยู่ข้างๆ
ฉินชั่วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าดูสงบ แต่นิ้วมือที่วางใต้โต๊ะกำแน่นจนหมดแรง
เขาจ้องซูซางนิ่งไม่ขยับ แววตาสีดำสนิทกลืนไปด้วยความตกใจและความสงสัยอย่างรุนแรง