เมื่อประโยคสุดท้ายจบลง ซูซางก็เงียบสนิทในที่สุด
เธอไม่ได้โกรธหรือเอ่ยปากถามอย่างที่คิดไว้
เธอเพียงจ้องมองหลัวชวนราวกับพยายามแยกแยะอย่างจริงจัง
ว่าเขากำลังล้อเล่น หรือเกิดความคิดที่ไม่ควรมีขึ้นมาจริง ๆ
ครู่หนึ่ง เธอก็ยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ในแววตาไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“ออกจากฉันไป?”
ซูซางพูดซ้ำเบา ๆ
เธอหลับตาลง ราวกับกำลังคิดว่าในโลกใบนี้มีที่แบบนั้นอยู่จริงหรือไม่
ไม่กี่วินาทีผ่านไป เธอก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
“เซี่ยหลิน”
“ตอนอายุเจ็ดขวบ ฉันเป็นคนเก็บเธอมาจากกองขยะ”
“ชื่อของเธอ ฉันเป็นคนตั้งให้”
“การเดิน พูด จับมีด หรือแม้แต่การรักใครสักคน ทุกอย่างฉันเป็นคนสอนเธอเอง”
น้ำเสียงของเธออ่อนโยนจนแทบจะโหดร้าย
“ชีวิตของเธอเป็นของฉัน”
“เธอมีสิทธิ์อะไร ไปตัดสินใจว่าจะไปที่ไหน?”
ภายในห้องคัดตัวนักแสดง ไม่มีใครพูดอะไร
นักเขียนบทก้มหน้ากำลังเตรียมจดบันทึก
แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาลืมปากกาในมือไปจนหมดสิ้น มีแต่เพียงจ้องมองซูซางนิ่ง ๆ
เหวินซูในบทภาพยนตร์ ก็เป็นคนแบบนี้
เธอไม่จำเป็นต้องตะคอกหรือแสดงสีหน้าเพี้ยน ๆ เกินจริง
เธอเชื่ออย่างสุดหัวใจว่าทุกอย่างของเซี่ยหลินเป็นของเธอ
ดังนั้นเมื่อเซี่ยหลินเอ่ยขอออกไป เธอจึงไม่โกรธ
แต่ไม่อาจเข้าใจ
เธอไม่เข้าใจว่าคนที่ควรเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว จะเกิดความคิดอยากแยกออกไปได้อย่างไร
ถึงขั้นตัดสินใจเองว่าจะจากไป