ฉินเซ่อกลับมาถึงโรงแรมเมื่อฟ้ามืดสนิทแล้ว
เขายังคงสวมชุดสูทสีเทาเข้ม เนคไทถูกปลดให้หลวมเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและหงุดหงิดที่ยังไม่ได้ซ่อน
ประตูห้องเปิดออก ห้องรับแขกเงียบสงัด
ซูซางนั่งอยู่ที่มุมโซฟา ก้มหน้ามองโทรศัพท์
เธอเปลี่ยนกลับเป็นชุดอยู่บ้านเนื้อนุ่มแล้ว ผมยาวสยายอยู่บนบ่า ดูไม่ต่างจากปกติ
แต่ฉินเซ่อสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของเธอได้ในพริบตา
ปกติเวลากลับมา แม้ซูซางจะไม่วิ่งเข้าหา แต่ก็จะเงยหน้ามองเขา
บางครั้งก็ถามด้วยเสียงเบา ๆ ว่าเหนื่อยไหม
แต่วันนี้ไม่มีอะไรเลย
เธอไม่แม้แต่จะมองเขา
ฉินเซ่อยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า หัวใจค่อย ๆ จมดิ่งลง
"ซางซาง"
เขาเรียกเธอเสียงเบา
ซูซางไม่ตอบสนอง
ฉินเซ่อถอดเสื้อคลุมออก แล้วเดินไปที่โซฟาอย่างรวดเร็ว
เขาอยากจะโอบเธอเข้าไปในอ้อมกอดเหมือนเช่นเคย
แต่ทันทีที่เขาเข้าใกล้ ซูซางก็ขยับหนีออกไปเล็กน้อย
มือที่ฉินเซ่อยื่นออกไปค้างอยู่กลางอากาศ
ปลายนิ้วว่างเปล่า
วินาทีนั้น ราวกับมีอะไรบางอย่างแทงทะลุกลางอกเขาอย่างแรง
ความปวดร้าวและความตื่นตระหนกพุ่งขึ้นมาพร้อมกัน
"ซางซาง"
เขานั่งลงข้าง ๆ เธอ เสียงเบากว่าเดิม
"ทำไมไม่พูดอะไร?"
"ยังโกรธอยู่เหรอ?"
พอได้ยินดังนั้น ซูซางจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย มีแต่ความห่างเหิน
ฉินเซ่อมองเธอ หัวใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ซูซางตรงหน้า อยู่ ๆ ก็ซ้อนทับกับเหวินซูในห้องคัดตัวขึ้นมาลาง ๆ
เพียงแต่ตอนนี้ เธอกำลังมองเขาอยู่
การตระหนักได้เช่นนี้ทำให้ฉินเซ่อสัมผัสถึงความหวาดกลัวได้อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก
เขายอมให้เธอแสดงอารมณ์โกรธ
ยอมให้เธอร้องไห้
ยอมให้เธอตีเขา ด่าเขาด้วยซ้ำ