เขาจับมือซูซางแนบกับแก้มของตัวเอง แล้วเอียงใบหน้าถูไปมากับฝ่ามือของเธอเบา ๆ
“ต่อจากนี้เธออยากเล่นก็เล่น”
“อยากได้รางวัล ฉันจะพาเธอขึ้นไปให้ถึงจุดสูงสุดด้วยมือของฉันเอง”
“ฉันจะเป็นผู้กำกับของเธอ”
“จะมอบบทที่ดีที่สุดให้เธอทั้งหมด”
“จะทำให้ทุกคนรู้ว่า เธอคือนักแสดงที่ดีที่สุด”
ฉินเซ่อพูดไปถึงตอนท้าย เสียงก็แหบพร่าไปหมดแล้ว
“ฉันไม่ขวางเธออีกแล้ว”
“เธออยากทำอะไร ฉันจะไม่ทำตามใจตัวเองอีกต่อไป”
“อย่าโกรธเลย ได้ไหม”
“ซางซาง”
“ขอร้องล่ะ ยกโทษให้ฉัน”
ซูซางก้มตามองเขาที่เป็นอย่างนี้ ความไม่พอใจในใจก็ค่อย ๆ จางหายไปในที่สุด
สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความพอใจที่ยากจะเอ่ยปาก
เธอไม่รังเกียจที่ฉินเซ่อมีความเป็นเจ้าของ
ไม่รังเกียจที่เขาอยากเก็บเธอไว้ข้างกาย
กลับกัน เธอกลับชอบด้วยซ้ำ
เธอชอบที่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้เพราะเธอ
ชอบที่เขาหึง ชอบที่เขาไม่สบายใจ และชอบที่เขาทุ่มเทอารมณ์ทั้งหมดไว้ที่เธอ
เธอยอมทนกับความดื้อรั้นของเขา เพราะเธอมีความสุขกับการได้เป็นที่ต้องการแบบสุดขั้ว
แต่การยอมทนไม่ได้หมายถึงการตามใจ
ยิ่งไม่ได้หมายความว่า เธอจะยอมให้ฉินเซ่อกลับมาตัดสินใจแทนเธอ
สิ่งที่เธอต้องการ ไม่เคยเป็นคนที่ควบคุมเธอได้
ตอนอยู่ในห้องคัดตัว ฉินเซ่อพยายามควบคุมทางเลือกของเธอ
นั่นทำให้เธอไม่พอใจมาก