66 ไม่ได้สังเกตเห็นความคิดของนาง ยังคงอธิบายอย่างตื่นเต้น
[โฮสต์ ดันเจี้ยนนี้《ร้านกระดาษไหว้หยินหยาง》คือดันเจี้ยนมรณะในเนื้อเรื่องเดิมของเธอ]
[ตามเนื้อเรื่องเดิม เธอจะถูกผู้เล่นคนอื่นวางแผนจัดการในดันเจี้ยนนี้ ปลดล็อกกฎซ่อนเร้น แล้วตายด้วยน้ำมือสิ่งประหลาดของดันเจี้ยน]
[แค่เดินตามเนื้อเรื่องจุดนี้ให้จบ ฉันจะช่วยเธอบล็อกความเจ็บปวด และบังคับดึงเธอออกจากโลกนี้]
66 พูดมาถึงตรงนี้ ราวกับเพิ่งจะยึดความหวังไว้ได้
[ฉวยจังหวะที่เสิ่นเอ้อยังมาไม่ถึง เรารีบเดินเนื้อเรื่องให้จบกันเถอะ]
[แค่หลุดออกไปได้สำเร็จ ต่อให้เขาอยากจะตามตื๊อเธอแค่ไหน ก็หาตัวเธอไม่เจอแล้ว]
ซูซางพยักหน้าอย่างว่าง่าย
"ได้"
66 เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ก็เห็นซูซางยกมือขึ้นอย่างกะทันหัน มองไปที่กำไลข้อมือ
"แต่ 66 เสิ่นเอ้อให้กำไลอันนี้กับฉัน"
แววตานางใสกระจ่าง น้ำเสียงแฝงความเก้อเขินเล็กน้อย
"ถ้าฉันร่วมมือกับเขาเพื่อปลดล็อกกฎ จะตายไม่ได้หรือเปล่า?"
66 ชะงักไปครู่หนึ่ง
[คง...ไม่เป็นไร...มั้ง?]
มันรีบสแกนกำไล หน้าจอแสงของระบบกะพริบอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็แสดงเพียงรหัสเสียพร่ามัว
[กำไลอันนี้ระบุตำแหน่งได้จริง ตอนนั้นฉันจะเปิดสิทธิ์ของแผนก บังคับดึงจิตสำนึกของเธอออกจากโลกนี้]
[แค่กฎปลดล็อกสำเร็จ ฉันก็พาเธอออกไปได้]
ซูซางเงยหน้าขึ้น ราวกับยังไม่ค่อยวางใจ
"แล้วมีกรณีที่บังคับดึงออกไม่ได้หรือเปล่า?"
66 ถูกถามจนพูดไม่ออก
มันกอดผ้าเช็ดหน้าสี่เหลี่ยม ใบหน้ากลมกลมเผยความงุนงงเล็กน้อย
[เรื่องนี้...]
ซูซางถามเสียงเบา "ไม่มีหรือ?"
66 รีบยืดอกพองาม พยายามทำให้ตัวเองดูน่าเชื่อถือ
[โฮสต์รอเดี๋ยว! ฉันจะไปเปิดคัมภีร์ระบบ!]
"คัมภีร์ระบบ?"
[ใช่! คือสิ่งที่ไว้ค้นหาเหตุการณ์ผิดปกติน่ะ ปกติไม่ต้องใช้ แต่พอเจอเรื่องแปลกประหลาดแบบนี้ ในนั้นจะมีคำอธิบาย]
66 พูดจบ ก็เปิดคัมภีร์เล่มหนาโตกว่าตัวมันออกมาในความคิด
หมูสีชมพูอ่อนลอยอยู่กลางอากาศ พลิกหน้ากระดาษอย่างขะมักเขม้น เสียงกระดาษดังกรอบแกรบอยู่เนิ่นนาน