แสงสีขาวสลายไปในชั่วพริบตา ซูซางกลับมาอยู่ในโลกความเป็นจริงที่ดาวบลูสตาร์
ตึกสูงกำลังฉายประกาศดันเจี้ยนล่าสุดซ้ำไปมา
[ดันเจี้ยนระดับเอ "หมู่บ้านร้างชุดแต่งงาน" ยืนยันปิดถาวรแล้ว]
[กลไกการผ่านดันเจี้ยนนี้ผิดปกติ แกนกลางดันเจี้ยนหายไป จำนวนผู้เล่นที่รอดชีวิต: สิบเอ็ดคน]
[คำเตือน: ช่วงนี้ความผิดปกติของดันเจี้ยนถี่ขึ้น ขอให้ผู้เล่นทุกคนลดการออกนอกบ้าน รักษาการติดต่อสื่อสารให้ไหลลื่น รอประกาศอย่างเป็นทางการจากทางหน่วยงานต่อไป]
ซูซางก้มหน้าลง ปลายนิ้วแตะกำไลข้อมือบนข้อมือของเธอเบา ๆ
กำไลอุ่น ๆ ราวกับมีชีวิต สว่างวาบขึ้นในชั่วขณะที่เธอสัมผัส
ขนตาของเธอค่อย ๆ หลับลง
ถ้าเป็นคนธรรมดา ตอนนี้คงได้แต่หวาดกลัว
ถูกปีศาจที่กลืนกินดันเจี้ยน ไม่ใช่มนุษย์ไม่ใช่วิญญาณ ในอนาคตจะต้องมาแทนที่เทพเจ้าหลักจ้องมอง สวมใส่ของที่ไม่สามารถถอดออกได้ แม้แต่การหนีก็ยังกลายเป็นความปรารถนาที่เกินเอื้อม
แต่ซูซางไม่ใช่คนธรรมดา
เธอเพียงลูบขอบกำไลเบา ๆ ในส่วนลึกของดวงตามีรอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้น
เสิ่นเอ้อกลายเป็นคนที่น่าสนใจเกินกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก
ตอนแรกในดันเจี้ยนหุ่นฟาง เขายังเป็นเพียงปีศาจที่ซ่อนอยู่ในร่างหุ่นฟางที่ชำรุด
เขาไม่เข้าใกล้ ไม่แสดงความปรารถนาออกมาแบบคนปกติ
เขาทำได้เพียงใช้สายตาที่ชื้นแฉะ เหนียวหนึบ เย็นชืดจ้องมองเธอตลอดเวลา
เหมือนสิ่งมีชีวิตที่คลานออกมาจากก้นบึ้งของแผ่นดิน ค้นพบสมบัติที่สวยงามและสะอาดชิ้นหนึ่ง แล้วคิดจะลากเธอเข้าไปในความมืดเพื่อซ่อนไว้
ต่อมาถึงดันเจี้ยนซ่อนแอบ
ปีศาจที่ไม่ใช่มนุษย์กลับเรียนรู้ที่จะแปลงกายเป็นมนุษย์ เพื่อเข้ามาใกล้เธอ
เธอจงใจ distancing จากเขา จงใจเข้าใกล้จูอิน
เขายังเรียนรู้เรื่องความหึงหวง ความเป็นเจ้าของอีกด้วย
จากนั้นก็คือหมู่บ้านร้างชุดแต่งงาน