(หมายเหตุ: กฎของดันเจี้ยนต้องให้คนไปลองผิดลองถูกเอง)
ซูซางลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่รู้สึกคือความหนาวเย็น
ไม่ใช่ความหนาวจากลม แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่ซึมออกมาจากกระดูก
ขนตาของเธอสั่นไหวเบา ๆ
สายตาค่อย ๆ เปลี่ยนจากพร่ามัวเป็นชัดเจน สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือทุ่งหญ้าฟางที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
ซูซางค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เห็นผู้คนรอบข้างทยอยตื่นขึ้นทีละคน
หนึ่ง สอง สาม
รวมเธอด้วย ทั้งหมดยี่สิบคน
คนทั้งยี่สิบคนนอนอยู่บนทุ่งหญ้าฟางที่แปลกประหลาดนี้ ราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างจับตัวมาจากที่ต่าง ๆ แล้วโยนทิ้งไว้ที่นี่อย่างไม่ใยดี
"นี่มันที่ไหน"
"ฉันไม่ได้นอนอยู่บ้านเหรอไง?!"
"ใครพาฉันมาที่นี่!"
คนแรกที่กรีดร้องคือเด็กสาวที่ใส่ชุดนักเรียน
หลังจากเธอลุกขึ้นจากกองฟาง ทั้งคนยังมึนงง จากนั้นราวกับนึกอะไรได้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที
เธอกอดเข่าถอยหลัง เสียงสั่นเทา:"ไม่...ไม่เอา ฉันไม่เข้าสู่เกม..."
ยังพูดไม่ทันจบ สีหน้าของคนรอบข้างที่เพิ่งตื่นมาก็เปลี่ยนไปหมด
เริ่มมีคนแตกตื่น บ้างร้องไห้โวยวาย บ้างไม่เชื่อวิ่งออกไปนอกทุ่งหญ้าสองสามก้าว แล้วก็ต้องหยุดชะงักเพราะเห็นสิ่งของที่อยู่ไกลออกไป
ซูซางมองภาพทั้งหมดด้วยใบหน้าซีดเผือด
แต่เมื่อเธอเงยหน้ามองท้องฟ้า ร่างกายทั้งร่างของเธอก็แข็งทื่อเล็กน้อย
เบื้องบนเป็นท้องฟ้าสีดำสนิท ดำราวกับถูกหมึกซึมเข้าไปจนทั่ว ไม่มีแม้แสงสักดวง
แต่ท่ามกลางความมืดนั้น กลับมีดวงตาสีแดงจำนวนนับไม่ถ้วนเบิกกว้างอยู่
ดวงตาเหล่านั้นมีทั้งใหญ่และเล็ก ลอยอยู่บนท้องฟ้าสีดำ กะพริบมองลงมาที่พื้น
มองดูทุกคน
และมองดูเธอด้วย
แผ่นหลังของซูซางเย็นวาบขึ้นมาทันที
เธอพูดด้วยเสียงสั่นเครือ:"66 ที่นี่ที่ไหน?"
วินาทีถัดมา เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
[โฮสต์ ยินดีต้อนรับสู่โลกภารกิจที่สอง——《หลังถูกเทพเจ้าหลักทำลายล้าง ฉันได้ปรสิตดันเจี้ยนกลายเป็นเจ้าฝันร้ายคนใหม่》]
เมื่อเสียงระบบจบลง หมูการ์ตูนสีชมพูอ่อนตัวหนึ่งก็โผล่ออกมาจากจิตสำนึกของเธอ
[โฮสต์ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะส่งข้อมูลของโลกนี้ให้ก่อน]
ซูซางไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้าเบา ๆ
พูดจบ ข้อมูลจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้าสู่หัวของซูซาง