ซูซางจู่ๆ ก็หนาวสะท้านอีกครั้ง
นางเงยหน้ามองหุ่นฟางทั้งห้าตัว
หุ่นฟางทั้งห้ายังคงไม่ขยับเขยื้อน
ความรู้สึกถูกจ้องมองนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น
เหนียวหนืด เย็นเยียบ แฝงไว้ซึ่งความหมายของการครอบครองที่บอกไม่ถูก
ปลายนิ้วของนางหยุดชะงักเบาๆ
ระบบ 66 รับรู้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของนางได้เช่นกัน จึงถามด้วยความตื่นตระหนก:
[โฮสต์ เกิดอะไรขึ้น?]
ซูซางพูดเสียงเบา: “มีอะไรบางอย่างกำลังมองฉันอยู่”
[หา?]
ระบบ 66 หมุนวนอย่างประหม่าทันที
[เป็นตาสีแดงบนฟ้าหรือเปล่า? ดันเจี้ยนนี้เต็มไปด้วยตา โฮสต์อย่าไปมองมัน เดี๋ยวค่าจิตใจจะลดลง]
“ไม่ใช่บนฟ้า”
ซูซางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดมองหุ่นฟางทั้งห้าตัวทีละตัว
นางไม่รู้ว่าหุ่นฟางตัวไหนที่จ้องมองนางมาตลอด
แต่สายตานั้น เมื่อนางมองไป มันดูตื่นเต้นยิ่งขึ้น
เหมือนสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในหญ้า ในที่สุดก็รอจนเหยื่อหันกลับมามองมัน
ซูซางหลับตาลงเบาๆ
นางไม่จ้องหุ่นฟางอีกต่อไป
เพียงแต่จดจำความรู้สึกนี้ไว้ในใจเงียบๆ
ในเวลานี้ ชายชุดกันหนาวได้รวบรวมผู้เล่นเก่าแล้ว
“หาหมู่บ้านก่อน” เขาพูด “คำใบ้ของดันเจี้ยนคือหมู่บ้านหุ่นฟาง แสดงว่าพื้นที่จริงไม่ได้อยู่ที่ทุ่งหญ้าฟางนี้ กติกาน่าจะอยู่ในหมู่บ้าน”
ชายหน้ารอยแผลเป็นพยักหน้า
“ยี่สิบคนเดินไปด้วยกัน อย่าแยกกัน”
ชายสวมแว่นพูดเสริม: “มือใหม่อยู่ตรงกลาง ผู้เล่นเก่าล้อมรอบหน้า-หลัง อย่าแตะหุ่นฟาง และอย่าเหยียบของแปลกๆ ในกองฟาง”
ชายชุดสูททนไม่ไหวถามขึ้น: “ของแปลกๆ คืออะไร?”
ชายสวมแว่นมองเขาแวบหนึ่ง
“เช่น กระดูกมือ ลูกตา เสื้อผ้าเปื้อนเลือด หรือหญ้าที่ขยับได้”
ชายชุดสูทสีหน้าซีดเผือด
“อย่ามาหลอกให้กลัว”
“ฉันไม่ได้หลอกนาย” ชายสวมแว่นพูดเสียงเรียบ “ในดันเจี้ยนแบบนี้ คนที่อยากรู้อยากเห็นมากๆ มักอยู่ไม่ถึงวันรุ่งขึ้น”
สาวชุดนักเรียนฟังแล้วขาอ่อนแรง เธอขยับเข้าไปใกล้ซูซางโดยไม่รู้ตัว
“พี่สาว ฉันขอตามพี่ได้ไหม?”
ซูซางพยักหน้าเบาๆ
“ได้สิ”
เสียงของนางเบามาก สาวชุดนักเรียนรู้สึกเหมือนจับไม้เท้าช่วยชีวิตไว้ได้ในทันที สีหน้าแสดงความขอบคุณออกมาเล็กน้อย
“ขอบคุณพี่สาว ฉันชื่อจูอิน”
“ซูซาง”
ซูซางพูดแค่สองคำ
จูอินพูดทวนเบาๆ: “พี่สาวซูซาง”