สำนักชิงสวน ยอดเขาวิญญาณสัตว์เลี้ยง
หมอกยามเช้าลอยคลุ้ง เสียงระฆังยาวก้องกังวานไปทั่วขุนเขา
“เคร้ง——”
“เคร้ง——”
เสียงระฆังสะท้อนก้องระหว่างยอดเขาน้อยใหญ่
ในกระท่อมไม้ ซูซางตื่นนอน ล้างหน้าเสร็จแล้ว ก็ถือถังไม้กับหญ้าวิญญาณเดินไปยังส่วนลึกของสวนกวางหลังเขา
สองวันก่อน พ่อบ้านหลิวมอบหมายให้ซูซางดูแลฝูงกวางวิญญาณในสวนกวางหลังเขา
งานในแต่ละวันไม่ยุ่งยาก
แค่ต้องให้อาหารหญ้าวิญญาณตามเวลา และทำความสะอาดคอกกวางเท่านั้น
วันนี้ ซูซางมายังสวนกวางหลังเขาตามปกติ
นางวางหญ้าวิญญาณลงบนพื้นเบา ๆ แล้วถอยห่างออกมาเล็กน้อย
กวางน้อยก้มลงดมกลิ่น แล้วค่อย ๆ เริ่มกิน
ศิษย์รับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นก็อดมองนางหลายตาไม่ได้
บางคนกระซิบว่า “น้องซูนิสัยดีจริง ๆ ปกติกวางวิญญาณแม้จะเชื่อง แต่ก็ไม่ใช่ใครก็จะเข้าใกล้ได้”
“ใช่แล้ว”
อีกคนลดเสียงลง
“ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่านางถูกท่านเซียนพามาส่งเอง คงจะแตกต่างอะไรสักหน่อย ไม่คิดว่าหลายวันมานี้ดูแล้ว กลับสงบเสงี่ยมยิ่งกว่าคนอื่น”
“ใช่ไหมล่ะ? พ่อบ้านให้ทำอะไรก็ทำตาม ไม่แม้แต่จะบ่นสักคำ”
“พูดถึงแล้วก็น่าสงสาร ทั้งหมู่บ้านเหลือแค่นางคนเดียว ได้ที่พักพิงก็ดีแล้ว จะกล้าก่อเรื่องอะไรได้อีก”
เสียงเหล่านี้ลอยเข้าหูซูซางไม่ใกล้ไม่ไกล
นางกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างรางน้ำ เทน้ำสะอาดจากกระบวยไม้ในมือลงไปทีละน้อย
แม้จะได้ยินคนอื่นนินทา แต่สีหน้านางก็ไม่ผิดเพี้ยนแม้ปลายนิ้ว
กวางวิญญาณตัวหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ก้มลงดุนชายแขนเสื้อของนางเบา ๆ
ซูซางยกมือขึ้น ลูบขนนุ่ม ๆ ระหว่างหน้าผากของมัน
เสียงของนางเบามาก “อย่าซน น้ำจะเสร็จแล้ว”
กวางวิญญาณเหมือนจะเข้าใจ กะพริบตาที่ชุ่มชื้น แล้วเดินกลับไปยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่าย
ไม่ไกลนัก พ่อบ้านหลิวเพิ่งเดินมาจากทางเล็ก
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของเขาก็อ่อนลงไม่น้อย
เดิมทีเขายังกังวลว่านางจะใจไม่มั่นคง อาศัยบุญคุณการช่วยชีวิตของท่านเซียนเล็กน้อย แล้วคิดอะไรที่ไม่ควรคิดในยอดเขาวิญญาณสัตว์เลี้ยง