เย่เฉินไม่ตอบ เพียงหลับตาลงแล้วฝึกต่อ
แต่ในชั่วขณะถัดมา ภาพของหญิงสาวก็ผุดขึ้นในความคิดอีกครั้ง
เย่เฉินลืมตาขึ้นทันที แววตาค่อยๆ มืดลง
ระบบทนไม่ไหวต้องถอนหายใจ
[โฮสต์]
[แบบนี้ไม่ได้]
[ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป หัวใจแห่งวิถีจะมีปัญหา]
เย่เฉินย่อมรู้ดี
เขาจึงปิดด่าน
แต่บางสิ่ง มิใช่แค่รู้แล้วจะทำได้
ครู่ต่อมา เย่เฉินค่อยๆ ลุกขึ้น
“ออกไปเดินหน่อย”
ระบบ: “......”
อีกด้านหนึ่ง ยอดเขาวิญญาณสัตว์เลี้ยง
ซูซางนอนเงียบๆ บนเตียง
แสงจันทราสาดผ่านกรอบหน้าต่าง ตกลงบนใบหน้าด้านข้างที่ขาวผ่องของนาง
นางหายใจสม่ำเสมอ ดูเหมือนจะหลับลึก
ทันใดนั้น อากาศก็สั่นไหวเล็กน้อย
เงาร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นในห้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าเตียง เหม่อลอยไปครู่หนึ่ง
เดิมทีเขาหวังเพียงเหาะด้วยกระบี่ออกไปเดินเล่น ระหว่างทางบังเอิญผ่านยอดเขาวิญญาณสัตว์เลี้ยง
ผลปรากฏว่ายังไม่ทันได้สติ เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว
ระบบเงียบไป
มันไม่อยากพูดแล้ว
สายตาของเย่เฉินตกอยู่บนเตียง
บนเตียง หญิงสาวหลับอยู่อย่างสงบ
นางนอนตะแคงตัวงอ ผมดำยาวสยายอยู่ข้างหมอน ยิ่งขับให้ใบหน้าเล็กๆ ขาวผ่องเป็นพิเศษ
เย่เฉินก้มตามองนาง แววตาในนั้นค่อยๆ ลึกขึ้นทีละน้อย
เขาควรจะมองแค่ครั้งเดียวแล้วจากไป
แต่สายตาของเขากลับทอดอยู่บนใบหน้านาง ไม่ยอมขยับไปไหน
หญิงสาวในความฝันขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับฝันเห็นสิ่งไม่สงบ
ปลายนิ้วของนางโผล่พ้นผ้าห่มออกมานิดหน่อย กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
มือข้างนั้นเล็กมาก
บนปลายนิ้วมีรอยแดงจางๆ อยู่หลายจุด
สายตาเย่เฉินหยุดอยู่ตรงนั้น คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย
งานศิษย์รับใช้ถึงแม้ไม่อันตราย แต่ก็เหนื่อยไม่น้อย
นางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา อีกทั้งยังมีรากวิญญาณรวมธาตุทั้งห้า ร่างกายจึงเทียบกับผู้ฝึกปราณไม่ได้
ชีวิตแบบนี้ สำหรับนางแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เย่เฉินยกมือขึ้น ปลายนิ้วรวมแสงพลังปราณจางๆ ออกมาเส้นหนึ่ง
พลังปราณนั้นเดิมทีจะร่วงลงบนฝ่ามือของนาง เพื่อช่วยขัดเกลารอยแผลเล็กๆ เหล่านั้น
แต่เพียงชั่วขณะก่อนจะแตะต้อง การเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดกะทันหัน
ไม่ควร
เขามองมือของตัวเอง แววตาพลันเย็นชาลงทันที
ก็แค่รอยตื้นๆ ไม่กี่รอย
ศิษย์รับใช้ทำงาน จะไม่ให้บาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างไร