ซูซางรับมาแล้วก้มลงมอง
บนแผ่นไม้นั้นสลักอักษรอยู่สามตัว
——ซูซาง
ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
[ติ๊ง——ยินดีด้วยโฮสต์ ทำภารกิจเนื้อเรื่องหลักสำเร็จ]
ซูซางถือแผ่นป้ายประจำตัวไว้ แล้วตอบรับเบาๆ
"อื้ม"
สจ๊วตผู้นั้นเห็นนางถือแผ่นป้ายประจำตัวตลอดเวลา คิดว่านางคงรู้สึกไม่มั่นคงกับฐานะใหม่
เขาจึงเอ่ยปากถาม "ก่อนที่เซียนจุนจะส่งเจ้ามาที่นี่ เคยบอกหรือไม่ว่าจะให้เจ้าไปที่ใด"
"ไม่เคย"
"อย่างนั้นหรือ..."
สจ๊วตครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
สำนักชิงสวนมีศิษย์รับใช้มากมาย แต่ละยอดเขาล้วนมีหน้าที่แตกต่างกัน
บางที่งานเบาสบาย แทบไม่ได้ใกล้เคียงทรัพยากรฝึกฝน
บางที่ถึงแม้เหนื่อย แต่กลับอาจได้รับยาลูกกลอนที่ศิษย์ในยอดเขาประทานให้เป็นรางวัล
ในเมื่อเป็นคนที่เซียนจุนส่งมา ย่อมไม่ควรจัดไปยังที่โหดร้ายเกินไป
"ยอดเขาวิญญาณสัตว์เลี้ยงกำลังขาดคนดูแลวิญญาณสัตว์"
สจ๊วตกล่าว "ที่นั่นถึงแม้ต้องทำความสะอาดคอกและเตรียมหญ้าทุกวัน แต่พ่อบ้านที่ดูแลงานของศิษย์รับใช้นั้นมีนิสัยค่อนข้างยุติธรรม"
"อีกอย่าง วิญญาณบนยอดเขาวิญญาณสัตว์เลี้ยงเข้มข้นกว่าเชิงเขา ซึ่งเป็นผลดีต่อคนที่เพิ่งเริ่มนำพลังเข้าสู่ร่างกาย"
"เจ้าลองไปที่ยอดเขาวิญญาณสัตว์เลี้ยงก่อนเถอะ"
ซูซางไม่มีข้อโต้แย้ง พยักหน้าแล้วกล่าว "ฟังคำสั่งของสจ๊วต"
จากนั้นสจ๊วตก็แนะนำสิ่งของบนถาดทีละอย่าง
เสื้อผ้าสีเทาคือเครื่องแบบที่ศิษย์รับใช้ทุกคนสวมใส่
หนังสือเล่มบางบันทึกกฎข้อบังคับพื้นฐานที่สุดของสำนักชิงสวน รวมถึงเคล็ดวิชานำพลังเข้าสู่ร่างกายที่ศิษย์รับใช้สามารถฝึกฝนได้
ถุงเก็บของธรรมดาใบหนึ่งบรรจุหินวิญญาณชั้นล่างสองก้อน ยากระตุ้นพลังหนึ่งขวด และของใช้ประจำวันบางอย่าง นับเป็นสิ่งของพื้นฐานที่ศิษย์รับใช้จะได้รับเมื่อเข้าสำนัก
ซูซางเข้าใจแล้ว จึงเก็บสิ่งของให้เรียบร้อย
สจ๊วตร้องเรียกศิษย์หญิงสาวคนหนึ่งที่สวมชุดศิษย์นอกสำนักเข้ามา
"เฉินเสว่ เจ้าพานางไปที่ลานศิษย์รับใช้ยอดเขาวิญญาณสัตว์เลี้ยง"
ศิษย์หญิงที่ถูกเรียกว่าเฉินเสว่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว