ครึ่งปีต่อมา
หกโมงเย็น ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท
ทั้งสวนสนุกตั้งแต่อยู่ตรงทางเข้า ถนนทุกสายถูกปูด้วยดอกไม้ เถาวัลย์เลื้อยพันไปตามเสาไฟ
เสาไฟถูกเปลี่ยนเป็นสีทองอบอุ่น
สองข้างถนนเต็มไปด้วยวงดนตรีที่สวมชุดราตรี
ตัวละครในเทพนิยายทุกตัวเปลี่ยนเป็นชุดที่สั่งตัดพิเศษ ถือดอกไม้ ยิ้มและโค้งคำนับนางเอกคนเดียว
ตอนที่ซูซางลงจากรถ ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
เธอสวมชุดเดรสยาวสีชมพูอ่อน ดูเหมือนเจ้าหญิงที่เดินออกมาจากหนังสือเรื่องเล่า
หลินจี้ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ก้มหน้าช่วยจัดผมเส้นเล็กๆ ที่ปลิวตามลมให้เรียบร้อย
"ชอบไหม?"
ซูซางเงยหน้ามองเขา
"ไม่ใช่แค่บอกว่าออกมากินข้าวเย็นหรือไง?"
หลินจี้สีหน้าเรียบเฉย
"อือ ระหว่างทางขอแต่งงานด้วยเลย"
ซูซาง: "..."
เธอมองสวนสนุกที่แทบจะถูกดอกไม้ท่วมอยู่ตรงหน้า อดพูดเสียงเบาไม่ได้: "นี่มันเรียกว่าระหว่างทาง?"
หลินจี้จับมือเธอไว้
"สำหรับเธอแล้ว ไม่มีอะไรที่เกินจริง"
ซูซางมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
ทั้งสองคนเดินไปทางปราสาท
ทุกย่างก้าว ไฟรอบข้างก็ค่อยๆ สว่างขึ้นตามลำดับ
บนท้องฟ้า อากาศยานไร้คนขับจำนวนนับไม่ถ้วนค่อยๆ ลอยขึ้น รวมตัวกันเป็นทางช้างเผือกก่อน แล้วเปลี่ยนเป็นภาพเงาของทั้งคู่ตั้งแต่เด็กจนโต
สุดท้าย ภาพก็หยุดนิ่งอยู่ที่หลินจี้จับมือซูซาง
หน้าปราสาท ม่านน้ำขนาดใหญ่สว่างขึ้น
มีประโยคหนึ่งผุดขึ้นบนนั้น
——ซางซาง แต่งงานกับฉันเถอะ
ในเวลาเดียวกัน ดอกไม้ไฟทั่วทั้งสวนสนุกก็จุดขึ้นพร้อมกัน ท้องฟ้ายามค่ำคืนทั้งผืนถูกทำให้สว่างไสว
ซูซางยืนอยู่ที่เดิม แสงไฟระยิบระยับเต็มดวงตา
หลินจี้คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอ
เขาถือกล่องแหวนในมือ เงยหน้ามองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
"ซางซาง"
ขนตาของซูซางกระพือเบาๆ
หลินจี้เสียงทุ้มต่ำ ยกแหวนขึ้นมาเหนือเธอ
"เธอเต็มใจแต่งงานกับฉันไหม?"
ดวงตาของซูซางแดงขึ้นในทันที
"พี่"
"ฉันยอม"
วินาทีที่สวมแหวน ไฟทั่วทั้งปราสาทก็สว่างขึ้นทั้งหมด
อากาศยานไร้คนขับบนท้องฟ้าเปลี่ยนรูปแบบใหม่
กลายเป็นประโยคที่ใหญ่กว่า
——เธอตอบตกลงแล้ว
ทั้งอินเทอร์เน็ตแตกตื่นในคืนนั้น
เพราะไม่มีใครรู้ว่าตัวละครหลักเป็นใคร
มีเพียงคนที่อยู่ไกลๆ ถ่ายภาพเบลอๆ ได้
ในคลิป สวนสนุกทั้งแห่งเหมือนเบ่งบานเพื่อคนเพียงคนเดียว