ตอนที่ 51 บอสสายอินฟินิตี้โฟลว์กับผู้เล่นตัวประกอบ (ยี่สิบเอ็ด)

.....

ปีที่ซูซางอายุได้แปดสิบเจ็ด ร่างกายของนางก็ทรุดโทรมลงอย่างสิ้นเชิงในที่สุด

ฤดูหนาวปีนั้นมาถึงก่อนเวลา ด้านนอกหน้าต่างมีหิมะโปรยปราย

อันที่จริงเขตใต้ของดาวบลูสตาร์ไม่ค่อยมีหิมะตกนัก แต่หิมะวันนั้นตกลงมาอย่างเงียบสงบ ร่วงหล่นละเอียดลงบนขอบหน้าต่างราวกับชั้นน้ำค้างแข็งบางๆ

ซูซางนอนอยู่บนเตียง หายใจแผ่วเบา

นางผอมมากแล้ว

เส้นเลือดบนหลังมือเห็นได้ชัดเจน ผิวหนังแก่ชรา ดวงตาที่เคยแจ่มใสอบอุ่นก็ถูกปกคลุมด้วยร่องรอยของกาลเวลา

เสิ่นเอ้อ นั่งอยู่ข้างเตียง กุมมือนางไว้

เขาก็เปลี่ยนเป็นสภาพชราเช่นกัน

เขารู้ว่าวันนี้จะต้องมาถึง

ตั้งแต่หลายปีก่อนที่เขามั่นใจว่าไม่สามารถทำให้ซูซางเป็นอมตะได้ เขาก็รู้แล้ว

แต่การรู้ไม่ได้ช่วยอะไร เขาทำใจรับไม่ได้

ซูซางค่อยๆ ลืมตาขึ้น

คำแรกที่เห็นเขาคือ: "ทำไมแกถึงน่าเกลียดขนาดนี้?"

เสิ่นเอ้อ ชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็หัวเราะเบาๆ

"แก่แล้วไง"

ซูซางก็หัวเราะด้วย เสียงเบามาก

"ปลอม"

เสิ่นเอ้อ กุมมือนางไว้แนบแก้มของตัวเอง

"ถ้าเธอชอบ ฉันก็จะเป็นแบบนี้ตลอดไป"

ซูซางมองเขาเนิ่นนาน

"เสิ่นเอ้อ"

"ฉันอยู่นี่"

"ฉันกำลังจะตายหรือเปล่า?"

นิ้วของเสิ่นเอ้อ กระตุกเกร็งขึ้นมาทันที

แสงในห้องมืดลงในชั่วพริบตา

หิมะนอกหน้าต่างราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นหยุดเอาไว้ ลอยค้างอยู่กลางอากาศ

ระบบ 66 นอนหมอบอยู่ปลายเตียง น้ำตาไหลรินเป็นทางลงมา แต่ไม่กล้าส่งเสียงออกมา

เสิ่นเอ้อ พูดเสียงต่ำ: "ไม่มีทาง"

ซูซางมองเขา: "แกหลอกฉัน"

เสิ่นเอ้อ กลืนน้ำลาย หมอกดำในห้วงดวงตาค่อยๆ ทะลักออกมาทีละน้อย