หลังแต่งงานได้หนึ่งเดือน
บ่ายวันนี้ ซูซางนอนหนุนโซฟาในห้องนั่งเล่นพลิกหนังสือเล่นๆ อยู่เล่มหนึ่ง
เสิ่นเอ้อ นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาจับจ้องไปที่เธอไม่วางตา
วันนี้เขาสวมชุดอยู่บ้านสีดำทั้งชุด ชายแขนเสื้อพับขึ้นมาถึงปลายแขน เผยให้เห็นข้อมือที่ซีดเผือดและเรียวบางท่อนหนึ่ง
ตอนนี้เขานั่งอยู่ตรงนั้น ราวกับหมาป่าที่ถูกฝึกให้เชื่องแล้ว จ้องมองนายของตัวเองนิ่งไม่ขยับ
เขามองนิ้วเรียวที่พลิกหน้าหนังสือของซูซางอยู่ครู่หนึ่ง สายตาก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไป หยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ
ริมฝีปากสองกลีบนั้นเม้มเล็กน้อย แต้มสีชมพูอ่อนๆ
เขาหลบสายตาไป ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลงหนึ่งที
ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็หันกลับมามองอีก
ซูซางพลิกหน้าหนังสือไปหนึ่งหน้า โดยไม่เงยหน้าขึ้นมา พูดเสียงเรียบๆ ว่า "ดูพอหรือยัง"
ร่างของเสิ่นเอ้อแข็งทื่อไปเล็กน้อย ยวบตัวไปพิงพนักโซฟาโดยไม่รู้ตัว ใบหูขึ้นแต้มสีแดงจางๆ แต่ปากยังดื้อไม่ยอมรับ "ฉันไม่ได้มอง"
"อ้อ" ซูซางตอบรับเสียงเรียบ ยังคงท่าทางเย็นชาห่างเหินแบบนั้น สายตาไม่ออกจากหน้าหนังสือ "งั้นเธอทำอะไรอยู่ล่ะ"
"...มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ"
"เป็นเพื่อนอะไร"
"เป็นเพื่อน...นั่งอยู่ด้วยกัน" น้ำเสียงของเสิ่นเอ้อลดต่ำลง ปนความน้อยใจที่แทบจะสังเกตไม่เห็น