ครั้งหนึ่ง พนักงานใหม่ที่ร้านสะดวกซื้อชั้นล่างแอบมองซูซางสองสามครั้ง
วันต่อมา พนักงานคนนั้นก็ลาออก
เมื่อซูซางถามถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเสิ่นเอ้อก็สุขุมเรียบเฉย
"เขาไม่เหมาะกับงานนี้"
ซูซางมองเขา: "เธอทำอะไรลงไป"
เสิ่นเอ้อ: "ให้เขาไปผูกมิตรกับความฝัน"
"ความฝันอะไร?"
"ถ้าเขากล้าจ้องเธออีกครั้ง เขาจะถูกหมอกดำกลืนกิน"
ซูซาง: "..."
เสิ่นเอ้อเสริมเสียงเบา: "ฉันไม่ได้กลืนเขาจริงๆ นะ"
น้ำเสียงของเขาดูเหมือนต้องการคำชมเล็กน้อย
ซูซางกลั้นเอาไว้สักพัก แล้วก็ยิ้มออกมา
เสิ่นเอ้อชะงัก
เธอไม่ค่อยยิ้มแบบนี้
ไม่ใช่รอยยิ้มที่เสแสร้ง แต่เป็นเพราะรู้สึกขบขันจริงๆ
เวลาที่เธอยิ้ม ดวงตาจะโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับน้ำแข็งบางๆ ที่ละลายในฤดูใบไม้ผลิ
เสิ่นเอ้อมองเธออย่างตะลึง
ซูซางยิ้มเสร็จก็เงยหน้ามองเขา
"เสิ่นเอ้อ บางทีเธอก็ childish จริงๆ"
เสิ่นเอ้อพูดเสียงเบา: "เธอยิ้มแล้ว"
"หือ?"
"เมื่อกี้เธอยิ้ม"
ในแววตาของเขามีประกายบางอย่างที่จางมาก
"เธอชอบแบบนี้เหรอ?"
ซูซางหุบยิ้มทันที
"ไม่ชอบ"
แต่เสิ่นเอ้อดูเหมือนจะจดจำอะไรบางอย่างได้
ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ชอบใช้วิธี "กลืน" คนที่ทำให้เขาไม่สบายตาเป็นครั้งคราว
แล้วก็กลับมามองว่าซูซางจะยิ้มไหม
ซูซางคิดว่าเขามีปัญหา
แม้ว่าปัญหานั้นจะน่าขบขันก็ตาม
สองปีต่อมา เสิ่นเอ้อเอ่ยปากขอแต่งงาน
วันนั้นพวกเขาเพิ่งกลับจากซูเปอร์มาร์เก็ต
ซูซางกำลังเปลี่ยนรองเท้า ส่วนเสิ่นเอ้อถือถุงของชำสองใบเดินตามหลัง
จู่ๆ เขาก็พูดขึ้น: "ซางซาง เราแต่งงานกันเถอะ"
ไม่ใช่คำถาม
เหมือนกับเป็นความคิดที่เขาเก็บงำมานาน จนในที่สุดก็พูดออกมา