เสียงพูดจบลง ห้องโดยสารก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อยานพาหนะลอยค่อย ๆ เข้าสู่เขตของตระกูลซู อาคารสูงตระหง่านรอบด้านก็เริ่มมีน้อยลง แทนที่ด้วยบ้านพักส่วนตัวจำนวนมากที่ลอยอยู่กลางอากาศ
ไม่นาน ยานพาหนะลอยก็จอดลงตรงหน้าบ้านหลังหนึ่ง
ซูซางเดินเข้าไปในบ้านตามความทรงจำ
จนกระทั่งเธอเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่
เมื่อเห็นบิดาของตนยืนหันหลังให้ประตูอยู่หน้าหน้าต่างกระจกเต็มผนัง ขนตาของเธอก็สั่นไหวเล็กน้อย
ชายที่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกเต็มผนังชะงักค้างทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า
ซูซางเอ่ยเสียงเบา “พ่อคะ หนูกลับมาแล้ว”
สิ้นเสียง บิดาซูก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว
ในความทรงจำของซูซาง บิดาเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ได้มั่นคงอย่างยิ่งมาโดยตลอด
โดยเฉพาะหลังจากมารดาเสียชีวิต เขาก็แทบไม่เผยอารมณ์ออกมาเลย
แต่ในเวลานี้ บิดาซูเห็นได้ชัดว่าควบคุมตัวเองไม่อยู่
สายตาของเขาจับจ้องซูซางไม่วาง ราวกับกำลังยืนยันว่าคนตรงหน้าเป็นตัวจริงหรือไม่
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงได้ก้าวยาว ๆ เข้ามาหาเธอ
ซูซางยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ทั้งร่างก็ถูกดึงเข้าไปกอดเสียแล้ว
แรงกอดมากจนเธอถอยหลังไปครึ่งก้าว
ซูซาง “……”
เธอตบหลังบิดาเบา ๆ อย่างจนใจ
“พ่อคะ หนูไม่เป็นไร หนูแค่หายตัวไปสองเดือน ไม่ได้ตายสักหน่อย”
“เงียบ”
เสียงของบิดาซูซางแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด
ซูซางรู้จักดูสถานการณ์ จึงเงียบไป
ผ่านไปนานทีเดียว บิดาซูถึงยอมปล่อยเธอ
เขากวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า พอยืนยันว่าเธอไม่เป็นไรแล้ว