ซูซางทำหน้างงงวย
“ทำไมฉันต้องหนี?”
“เฮ่อโจวชิง ตอนถามคำถามนี้ นายพกสมองมาด้วยหรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น มุมปากของเฮ่อโจวชิงกระตุกเล็กน้อย คล้ายอยากยิ้ม แต่กลับยิ้มออกมาได้น่าเกลียดมาก
“ซูซาง ฉันแค่อยากให้เธออยู่ต่อเท่านั้นเอง”
พูดจบ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาพลันแดงก่ำ
“ทำไมเธอยอมให้ถังเฉิงเข้าบ้านฝั่งภรรยาเป็นเจ้าบ่าว แต่กลับไม่ยอมรับฉัน?”
บรรยากาศพลันเงียบลง
ซูซางยืนนิ่งอยู่กับที่เนิ่นนาน
เธอมองเฮ่อโจวชิงตรง ๆ ก่อนจะลองหยั่งเชิงถาม “นาย...นายคงไม่ได้ถูกฉันกระตุ้นจนเสียสติไปตั้งแต่เมื่อสองสามวันก่อนหรอกนะ?”
คำพูดนี้เหมือนเข็มเล่มหนึ่ง ทิ่มทะลุความเยือกเย็นเฮือกสุดท้ายที่เฮ่อโจวชิงฝืนประคองไว้ในทันที
เขายิ้มออกมาได้น่าเกลียดยิ่งกว่าเดิม
“ซูซาง”
“เธอไม่รู้จริง ๆ หรือว่าไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาเลย?”
ซูซางมองสีหน้าเจ็บปวดของเขา ความคิดเหลวไหลอย่างหนึ่งก่อตัวขึ้นในหัว
เขาชอบเธอหรือ?
ในชั่วขณะนั้น เธอนึกถึงคืนงานเลี้ยงจบการศึกษา เฮ่อโจวชิงยืนอยู่บนระเบียงและพูดกับเธอว่า “ซูซาง ฉันชอบเธอ”
นึกถึงงานเลี้ยงการกุศล ตอนเขานั่งข้างเธอแล้วถามว่า “ถ้าวันหน้าเธอแต่งงาน จะพิจารณาฉันไหม”
นึกถึงช่วงเวลาทุกช่วงตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่เธอคิดว่าเขากำลังแข่งกับเธอ
.....
ซูซางค่อย ๆ เบิกตากว้าง น้ำเสียงเจือความลังเลไม่แน่ใจ
“เฮ่อโจวชิง นายคงไม่ได้ชอบฉันหรอกใช่ไหม?”