ไม่กี่วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ห้องอาหาร
แสงไฟโทนอุ่นสาดส่องลงมา
อาหารบนโต๊ะประณีตและน่ากิน ทุกจานล้วนเป็นเมนูที่ซูซางชอบ
จ้าวฝานหั่นอาหารให้เธออย่างละเอียด แล้ววางไว้ตรงหน้าเธอ
ซูซางยิ้มตาหยี พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ขอบคุณอาฝาน"
แววตาจ้าวฝานเผยรอยยิ้ม พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ไม่ต้องขอบคุณ"
ซูซางกินเงียบๆ สองสามคำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง
"อาฝาน..."
จ้าวฝานมองเธอ
"หืม?"
เธอเม้มริมฝีปาก ดูเหมือนจะเขินอายเล็กน้อย
"ฉันรู้สึกว่าร่างกายฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว"
จ้าวฝานไม่หยุดการเคลื่อนไหว แค่ฟังเงียบๆ
ซูซางมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังเล็กน้อย
"ฉัน... ขอไปพบครอบครัวของฉันได้ไหม?"
อากาศดูเหมือนเงียบลงชั่วขณะ
มือที่จ้าวฝานถือช้อนส้อมหยุดไปหนึ่งวินาที
สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
ครู่หนึ่ง จ้าวฝานยิ้มเบาๆ
"ได้สิ"
ซูซางดูเหมือนตะลึง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
"จริงเหรอ?"
"จริงสิ" น้ำเสียงจ้าวฝานอ่อนโยนผิดปกติ "ถ้าเธออยากเจอ ฉันจะพาเธอไป"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดให้เธออย่างจริงจัง "แต่วันนี้ดึกเกินไปแล้ว พรุ่งนี้ฉันมีธุระต้องจัดการเล็กน้อย มะรืนนี้ ดีไหม?"