หลังจากออกจากตำหนักฉางเล่อ รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเฉิงอี้ก็หายไปในทันที
เขายืนอยู่ใต้ชายคา หันกลับไปมองประตูห้องที่ปิดสนิท
เมื่อครู่นี้ ตอนที่ซูซางพูดถึงทุ่งดอกไม้นั้น ในดวงตาของนางมีแววคาดหวังอย่างชัดเจน
นางกำลังมองเขาผ่านๆ ไปยังอีกคนหนึ่ง
การรับรู้นี้เหมือนหนามแหลมบางๆ ที่แทงลึกเข้าไปในหัวใจของเขา
ความมืดมิดในดวงตาซูเฉิงอี้พลุ่งพล่าน ออร่าของเขาเย็นชืดจนน่าหวาดกลัว
ทุ่งดอกไม้
และคนคนนั้น
เขาจะต้องสืบให้รู้ให้ได้
ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร ไม่ว่าซ่อนอยู่ที่ไหน เขาจะต้องหาคนผู้นั้นให้พบ
ซูเฉิงอี้ค่อยๆ กำนิ้วมือแน่น
ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ฆ่าทิ้ง
ถ้าตายไปแล้วก็ขุดหลุมฝังศพมาเคาะกระดูกให้แหลก
ซูเฉิงอี้หลับตาลง ปกปิดอารมณ์ที่ขุ่นมัวและบิดเบี้ยวในก้นบึ้งของดวงตา
เขาก้าวเข้าสู่หิมะและลม ในพริบตาก็หายไปกลางถนนในวัง
ภายในห้องบรรทม ซูซางมองร่างนั้นหายไปแล้วจึงหันกลับมาสายตา
นางเรียกเบาๆ ว่า "หกหก"
หกหกไม่ตอบสนอง
ซูซางเรียกอีกครั้ง "หกหก รีบกลิ้งออกมาเดี๋ยวนี้"
ครู่ต่อมา หมูตัวน้อยสีชมพูอ่อนตัวหนึ่งสวมกางเกงยีนส์เอี๊ยมก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ
[โฮสต์ มีอะไรเหรอ?]
ซูซางจ้องมองมันอย่างสงบ
"ซูเฉิงอี้กับจ้าวฝาน เป็นคนเดียวกันหรือไม่?"
หกหกตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
มันเงยหน้าขึ้น พยายามเบิกตากลมๆ สีดำวาวให้โตที่สุด เพื่อให้ตัวเองดูจริงใจเป็นพิเศษ