ซูซางสีหน้าเย็นชา
"ท่านผู้บังคับบัญชา ฉันไม่รู้จักคุณ และก็ไม่อยากรู้จักคุณ"
รอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวฝานค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย
"คุณไม่รู้จักฉัน?"
"ไม่รู้จัก"
"จริงเหรอ?"
"จริง"
จ้าวฝานจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ความอดกลั้นสุดท้ายในแววตาจมดิ่งลงอย่างสิ้นเชิง
เขาจู่ๆ ก็ดึงซูซางเข้ามากอดไว้อีกครั้ง
"ไม่เป็นไร"
เสียงของเขาแนบอยู่ข้างหูซูซาง อ่อนโยนจนทำให้คนรู้สึกหนาวเย็น
"เมื่อเธอบอกว่าเราไม่รู้จักกัน งั้นจากนี้ไป เรามารู้จักกันใหม่"
ซูซางถูกบังคับให้อยู่ในอ้อมกอดของเขา สีหน้าเย็นชาพลางผลักเขา
"ปล่อยมือ"
จ้าวฝานเหมือนไม่ได้ยิน
เขาก้มลงแนบหูเธอ พูดทีละคำทีละประโยค: "ฉันเป็นสามีของเธอ จ้าวฝาน"
"เธอเป็นภรรยาของฉัน ซูซาง"
ซูซางขมวดคิ้ว
"ใครเป็นภรรยาคุณ?"
"หน้าด้าน!"
จ้าวฝานหัวเราะเบาๆ
"เธอไง"
"เธอเป็นภรรยาของฉัน"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ไม่อาจโต้แย้งได้
"เป็นภรรยาของฉันคนเดียว"
"ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ เธอก็เป็นภรรยาของฉัน"
ซูซางเพิ่งจะอ้าปาก
จ้าวฝานเห็นริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย ก็เดาได้ว่าเธอจะพูดอะไร
แต่เขาไม่อยากฟังแม้แต่น้อย
คำพูดปฏิเสธเหล่านั้น หนึ่งปีครึ่งก่อนหน้านี้เขาได้ยินมามากพอแล้ว
ดังนั้น ไม่รอให้ซูซางเอ่ยปาก เขาก็ก้มลงจูบเธออีกครั้ง
ดวงตาของซูซางพลันปรากฏความโกรธขึ้นมาชั้นหนึ่ง
เธอยกมือขึ้นผลักใบหน้าจ้าวฝาน แต่กลับถูกเขาจับข้อมือไว้ กดลงที่ข้างไหล่ของเขาโดยตรง
จ้าวฝานเหมือนไม่แยแสกับการต่อต้านของเธอเลยแม้แต่น้อย