หลังจากกลับมาที่คฤหาสน์ในช่วงครึ่งเดือนแรก ซูซางเอาแต่บอกว่าตัวเองลืมไปแล้ว จำไม่ได้
เอาแต่เรียกร้องจะออกจากคฤหาสน์ แต่จ้าวฝานไม่ยอมเด็ดขาด
ในช่วงครึ่งเดือนนั้น ซูซางรู้ว่าตัวเองออกไปไม่ได้ จึงมีท่าทีต่อจ้าวฝานแย่ลงเรื่อยๆ
แต่จ้าวฝานไม่ใส่ใจ กลับยิ่งดีกับเธอมากขึ้น จนถึงขั้นผิดปกติ
เธอบ่นว่าอาหารเย็นมันเลี่ยนเกินไป พ่อครัวของคฤหาสน์ก็ถูกเปลี่ยนถึงสามชุดในคืนเดียว
เธอนอนไม่หลับตอนกลางคืน เขาก็ไปจัดการงานในห้องหนังสือ เฝ้าเธออยู่หลังประตูบานนั้น
เธอพูดเล่นๆ ว่าผลไม้ชนิดหนึ่งรสชาติดี วันรุ่งขึ้นคฤหาสน์ก็ย้ายต้นผลไม้มาปลูกเป็นทั้งสวน
จนกระทั่งวันหนึ่งหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน
ข้างนอกกำลังฝนตก
ครั้งนี้จ้าวฝานกลับมาช้ากว่าปกติสองชั่วโมง
ซูซางนั่งอยู่ในร้านอาหาร ด้านหน้ามีอาหารเย็นที่ไม่ได้แตะต้อง
ได้ยินเสียงที่ประตู เธอเงยหน้ามองไป
จ้าวฝานสวมเครื่องแบบทหารสีเข้มเดินเข้ามา
เขามีสีหน้าที่สงบเหมือนเช่นเคย ยกเว้นใบหน้าซีดกว่าปกติเล็กน้อย ก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไร
“ซางซาง ทำไมยังไม่กินอีก”
จ้าวฝานถอดถุงมือ เดินมาหาเธอ
“อาหารเย็นเย็นหรือเปล่า ให้คนจัดใหม่นะ”
ซูซางไม่พูดอะไร สายตาจดจ้องอยู่ที่มือซ้ายของเขา
แต่จ้าวฝานเหมือนไม่รู้สึกตัว หันหลังเตรียมสั่งคนเปลี่ยนอาหาร
ในจังหวะที่เขาหันหลัง ผ้าสีเข้มกว่าปกติชิ้นหนึ่งก็โผล่ขึ้นที่บริเวณไหล่ของเครื่องแบบ
“ยืนอยู่ตรงนั้น”
ซูซางพูดขึ้นทันที
จ้าวฝานหยุดเดิน หันกลับมา ใบหน้ากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง
“มีอะไรเหรอ”
ซูซางจ้องที่ไหล่เขา