ซูหยานตั้งใจจะถามอีกสองประโยค
แต่เมื่อเห็นท่าทางของน้องสาวที่ดูตกใจกลัวอย่างชัดเจน สีหน้าของเขาก็พลอยมืดลงตามไปด้วย
เขารู้จักซูซางดี
อย่างน้อยในสายตาของเขา น้องสาวคนนี้เป็นคนที่เชื่อฟังมาตั้งแต่เด็ก
ทางบ้านปกป้องเธออย่างแน่นหนา
สิบแปดปีมานี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความรักเลย แม้แต่เพื่อนต่างเพศที่สนิทกันหน่อยก็ไม่มีสักคน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าไม่กี่วันมานี้เธออยู่ในสายตาของเขาเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง
ตอนกลางวันก็ตามเขาติดๆ
ออกไปข้างนอกก็มีคนขับรถและบอดี้การ์ด
ตกกลางคืนกลับมาที่คอนโดแล้ว ทั้งชั้นก็มีระบบรักษาความปลอดภัย
ถ้ามีผู้ชายคนไหนแอบมาหาเธอจริงๆ จะเป็นไปไม่ได้เลยที่ไม่มีร่องรอยหลงเหลือ
แต่สิ่งที่อยู่บนคอของเธอก็ไม่ใช่ของปลอม
ซูหยานเงียบไปสองสามวินาที
"เธอไม่ได้หลอกฉันจริงๆ ใช่ไหม?"
ซูซางส่ายหัว ในดวงตามีความหวาดกลัวปรากฏชัดแล้ว
"พี่ชายคนที่สอง ฉันจะเอาความรู้สึกแบบนี้มาล้อเล่นกับพี่ได้ยังไง?"
"ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า..."
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงเบาลงอีก
"ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนมาสัมผัสตัวฉันตอนไหน"
ประโยคนี้ทำให้สีหน้าของซูหยานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า ถ้าซูซางไม่ได้โกหก
เรื่องนี้คงไม่ใช่แค่การแอบมีแฟนตอนเรียนง่ายๆ แล้วล่ะ
ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีคนตามติดอยู่ทุกวัน อยู่คอนโดสูงตอนกลางคืน มีบอดี้การ์ดเฝ้าอยู่หน้าประตู พอตื่นขึ้นมากลับพบว่าที่คอมีรอยที่เกิดจากฝีมือคนปรากฏขึ้นมาหลายจุด
ทั้งที่ตัวเธอเองไม่รู้อะไรเลย
นี่หมายความว่าอะไร?
หมายความว่ามีความเป็นไปได้สูงมากที่มีคนแอบเข้ามาในห้องตอนที่เธอหลับ
สมองของซูหยานพลันแล่นไปถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายมากมายนับไม่ถ้วนในทันที
สีหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นคล้ำลงทีละน้อย