ซูซางค่อยๆ ใช้นิ้วลูบไล้หยกดำเบาๆ
ในใจเริ่มเดาได้คร่าวๆ แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป
เซียวเหยียนพยายามให้เธอกลับประเทศมาตลอด
พูดให้ถูกคือ เขาไม่ชอบให้เธออยู่นอกประเทศ
แต่เขาก็ไม่กล้าพรากอิสรภาพของเธอไปจริงๆ
หลายวันมานี้จึงทำได้เพียงแอบมาหาทุกคืน
ตอนนี้ร่องรอยก็ถูกพี่ชายคนที่สองพบตามที่เธอคาดไว้
และเซียวเหยียนก็รู้เรื่องแล้ว ด้วยนิสัยของเขา ยังไงก็ต้องไม่ยอมจบเรื่องง่ายๆ แน่นอน
ซูซางหลับตาลง ในใจลึกๆ กลับมีความคาดหวังผุดขึ้นมา
เธออยากรู้จริงๆ ว่าเซียวเหยียนจะหลอกเธอยังไง แล้วจะพาเธอไปที่ไหน
ไม่นานนัก ซูหยานยังมีธุระต้องจัดการ
เมื่อมั่นใจว่าอารมณ์ของซูซางเริ่มนิ่งขึ้นบ้างแล้ว จึงให้เธอกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน
"มีอะไรให้เรียกพี่ทันที"
"รู้แล้วค่ะ พี่ชายคนที่สอง"
ซูซางกลับมาที่ห้องนอน เมื่อประตูปิดลง
เธอยืนอยู่หน้าประตูสักพัก แล้วค่อยๆ เดินไปนั่งที่ขอบเตียง
แสงแดดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง
ซูซางก้มหน้าลง ยื่นมือไปจับจี้หยกที่อยู่ตรงหน้าอก หยกดำเย็นเฉียบ ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
เธอเอ่ยเบาๆ "ฝ่าบาท?"
ไม่มีเสียงตอบรับ
ซูซางกะพริบตา แล้วเรียกเบาๆ ต่อไป "ฝ่าบาท ทรงอยู่หรือไม่?"
ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
ถ้าเป็นปกติ แค่เธอเรียกครั้งแรก เซียวเหยียนก็แทบจะปรากฏตัวทันทีแล้ว
สีหน้าซูซางเริ่มฉายแววกังวลขึ้นอย่างรวดเร็ว
เธอใช้สองมือประคองจี้หยก น้ำเสียงร้อนรนขึ้นเล็กน้อย
"ฝ่าบาท?"
"ทรงเกิดอะไรขึ้นหรือไม่?"
จี้หยกยังคงนิ่งเงียบ
ซูซางเม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาเริ่มแดงขึ้นทีละน้อย
"ฝ่าบาท..."
"หากทรงได้ยินเสียงของหม่อมฉัน ขอทรงตอบหม่อมฉันสักคำได้หรือไม่?"
"หม่อมฉันรู้สึกกลัว"
จนกระทั่งเธอเรียกครั้งที่สาม ในจี้หยกจึงมีเสียงทุ้มต่ำดังออกมาในที่สุด
"...ข้าอยู่นี่"
เพียงสองคำ แต่ฟังดูอ่อนแอผิดปกติ
ไม่เหมือนกับน้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจที่เคยได้ยินในเวลาปกติเลยสักนิด
ซูซางดูเหมือนตกใจ รีบก้มลงมองจี้หยกทันที
"ฝ่าบาท? พระสุรเสียงของพระองค์เป็นอะไรไป?"