ช่วงค่ำ
จ้าวฝานเปิดผ้าห่มออกอย่างเป็นธรรมชาติ เตรียมจะนอนลงข้างๆ เธอ
ซูซางนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ
จ้าวฝานรับรู้ถึงความผิดปกตินั้น จึงหยุดการเคลื่อนไหวลง
เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่ชินหรือ?"
ซูซางหลับตาลง พยักหน้าเบาๆ
"นิดหน่อย"
เสียงของเธอเบามาก ราวกับไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของเขา
"ฉันแค่..."
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
"ฉันยังไม่ชิน"
จ้าวฝานได้ยินคำพูดนั้น แววตาแวบหนึ่งที่ซับซ้อน
ไม่นานนัก ความรู้สึกนั้นก็ถูกเขากดเก็บลงไป
เขาหัวเราะเบาๆ
"ขอโทษนะ ซางซาง"
"ฉันคิดไม่รอบคอบเอง ลืมไปว่าเธอยังจำอะไรไม่ได้"
"จู่ๆ ให้เธอนอนกับผู้ชายแปลกหน้า มันน่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ"
ซูซางตะลึงไปครู่หนึ่ง
ราวกับไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้
เขาพูดได้เอาใจใส่ถึงเพียงนั้น ถึงกับถอยห่างออกมาเล็กน้อยด้วยตัวเอง
"ถ้าเธอไม่ชินจริงๆ ฉันออกไปนอนข้างนอกก็ได้"
พูดจบ จ้าวฝานยังก้มหน้าลง ดูเหมือนน้อยใจไม่น้อย
ซูซางมองเขา แล้วเงียบไป
ถ้าเธอไม่เคยถูกหกหกผูกไว้ คงถูกท่าทางของเขาหลอกไปจริงๆ แน่
เพราะสิ่งที่จ้าวฝานแสดงออกมา ล้วนเป็นสามีที่รักภรรยาอย่างสุดซึ้ง
อ่อนโยน รู้จักประมาณตน
ถึงขั้นยอมอดทนกับตัวเอง
ซูซางสูดหายใจลึกๆ ราวกับตัดสินใจได้แล้ว
เธอพูดเสียงเบา "อาฝาน ไม่ต้องออกไปข้างนอกหรอก"
จ้าวฝานเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย "จริงเหรอ?"
ซูซางยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้าติดๆ กัน "อื้มๆ"