สามวัน
ซูซางรู้สึกใจสั่นเล็กน้อย ก่อนจะตอบรับเบาๆ ว่า "อื้ม"
จ้าวฝานมองเธอในอ้อมแขน รอยยิ้มผุดขึ้นในดวงตา
"ซางซาง"
"หื้ม?"
"เรียกฉันอีกที"
ซูซางเงยหน้าขึ้น: "อะไรเหรอ?"
จ้าวฝานมองเธอ สายตาคล้ายเถาวัลย์ชื้นเย็นที่ค่อยๆ พันรัดเข้ามาทีละน้อย
"เรียกฉันว่าอาฝานอีกที"
ซูซางกระพริบตา เชื่อฟังและเรียกเบาๆ ว่า: "อาฝาน"
สีหน้าของจ้าวฝานอิ่มเอมใจขึ้นมาทันที
หลังจากนั้น เขายกมือขึ้นลูบแก้มเธอเบาๆ
"ซางซางช่างว่านอนสอนง่ายจริง"
ซูซางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เม้มริมฝีปากมองเขา
"หิวหรือยัง?" เขาถาม
ซูซางถึงเพิ่งรู้สึกว่าท้องว่างโหวง
เธอพยักหน้า: "หิวนิดหน่อย"
จ้าวฝานลุกขึ้น กดแผงแสงลอยอยู่ข้างเตียง
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงเลื่อนของกลไกแผ่วเบาจากนอกประตู
หุ่นยนต์บริการสีเงินขาวขนาดเล็กเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ถาดบนตัวมีโจ๊กและขนมที่ประณีตหลายอย่างวางอยู่
ซูซางเหลือบมองหุ่นยนต์ตัวนั้น
มันไม่มีใบหน้าเป็นคน มีเพียงแผงเรียบลื่น และไม่ส่งเสียงใดๆ ขณะเคลื่อนไหว
สิ่งนี้ทำให้ความรู้สึกแปลกแยกกับโลกดวงดาวของเธอเพิ่มมากขึ้น
จ้าวฝานรับถาดมา หุ่นยนต์รีบถอยออกไป
เขานั่งลงที่ข้างเตียง ใช้ช้อนคนอาหารในชามที่มีลักษณะคล้ายโจ๊ก
สิ่งนั้นมีสีขาวนวลเจือจาง ส่งกลิ่นหอมหวานบางๆ ดูไม่เหมือนโจ๊กธรรมดาทั่วไป
"หมอบอกว่าเธอเพิ่งตื่น ยังกินอะไรที่กระตุ้นมากไม่ได้"
จ้าวฝานตักขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าเบาๆ แล้วส่งให้ริมฝีปากเธอ
ซูซางมองช้อนนั้น ไม่ยอมอ้าปากทันที
จ้าวฝานหยุดมือ สีหน้าอ่อนโยนแล้วถาม: "เป็นอะไรไป?"