ค่ำวันนั้น เมื่อซูซางกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่ ก็เกือบสามทุ่มแล้ว
ตอนซูซางเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ก็เห็นลู่หรานนั่งอยู่ข้างโซฟา
เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อถักสีอ่อน ผมหยิกสีน้ำตาลอ่อนดูนุ่มฟูเมื่ออยู่ใต้แสงไฟ ตรงหน้ามีจานผลไม้กระเบื้องเคลือบสีขาววางอยู่ ข้างในมีแตงโมที่หั่นไว้กับบลูเบอร์รี่ที่ล้างสะอาดแล้ว ส่วนข้าง ๆ ยังมีชาผลไม้ดอกไม้อุ่น ๆ หนึ่งถ้วย
พอได้ยินเสียง ลู่หรานก็เบิกตาสว่างขึ้นทันที
“ซูซาง กลับมาแล้วเหรอ”
เขาลุกขึ้นยืน น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง
“นี่เป็นผลไม้ที่ผมหั่นให้คุณครับ ได้ยินอาเมี่ยนบอกว่าคุณชอบกินแตงโมกับบลูเบอร์รี่ ผมเลยเตรียมไว้หน่อยหนึ่ง”
ซูซางยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า มองเขาพลางมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตา
เธอเดินไปยื่นกระเป๋าให้ป้า
“ขอบใจ”
ลู่หรานรีบตอบว่า “ไม่เป็นไรครับ”
เขาเลื่อนจานผลไม้เข้ามาใกล้เธออีกนิด
“วันนี้ยุ่งไหมครับ”
“ก็เรื่อย ๆ”
ซูซางนั่งลงข้างโซฟา
เธอไม่ได้รีบกินผลไม้ เพียงจ้องมองลู่หรานตรง ๆ
เด็กหนุ่มถูกเธอมองจนเริ่มทำตัวไม่ถูก ปลายหูค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นมา
เมื่อเห็นปลายหูของเขาแดงขึ้นมา อารมณ์ของซูซางก็ดีขึ้นทันที
เธอเอนตัวพิงไปด้านหลังเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองลู่หราน
“อาหราน”
ลูกกระเดือกของลู่หรานขยับเบา ๆ
“ครับ?”
ซูซางค่อย ๆ ยกมือของตัวเองขึ้น
น้ำเสียงของเธออ่อนโยน เจือความคลุมเครือชวนให้ใจเต้นอยู่เล็กน้อย
“ฉันเพิ่งกลับมา มือยังไม่ได้ล้างเลย”