ซูซางอารมณ์ดีถึงขีดสุด
ลู่หรานช่างรู้วิธีเอาใจเธอเสียจริง
หรือจะพูดให้ถูก เขาไม่จำเป็นต้องตั้งใจทำอะไรเลย เพียงแค่เขามองเธอเช่นนี้ เสียการควบคุมเพราะคำพูดของเธอ ใจเต้นแรงเพราะการตอบรับเพียงเล็กน้อย ดีใจเพราะคำเรียกแค่คำเดียว เธอก็รู้สึกยินดีแล้ว
เธอชอบที่มีคนมองเธอด้วยความใส่ใจอย่างหมดหัวใจเช่นนี้
ซูซางยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ลงบนผมหยิกนุ่มตรงหน้าผากของลู่หราน
ลู่หรานตัวแข็งทื่อทันที แม้แต่ลมหายใจก็ยังเบาลง
ซูซางขยับเข้าใกล้เขา น้ำเสียงแฝงความอยากรู้อยากเห็นที่ดูคล้ายจริงคล้ายล้อเล่น
“เราได้ยินมาว่า……”
“ตอนที่คนสองคนยืนยันว่าจะคบกันเป็นครั้งแรก”
“ดูเหมือนจะจูบกันนะ”
รูม่านตาของลู่หรานหดลงเล็กน้อย
ซูซางเอียงศีรษะนิดหนึ่ง
“อาหราน”
“คุณยอมจูบกับเราไหม”
สิ้นคำถาม สมองของลู่หรานก็ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
วันนี้มีเรื่องให้ประหลาดใจมากเกินไป
มากจนเขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองยังอยู่ในความฝันหรือเปล่า
ซูซางบอกว่าชอบเขา
อนุญาตให้เขาเรียกเธอว่าซางซาง
ตอนนี้เธอยังถามเขาด้วยว่า ยอมจูบกันไหม
ยอมไหมน่ะหรือ
เขาจะไม่ยอมได้อย่างไร
เขาอยากจูบเธอจนแทบคลั่ง
ตั้งแต่ตอนที่เธอกินบลูเบอร์รี่ลูกนั้นเข้าไปเมื่อครู่ สายตาของเขาก็เผลอมองริมฝีปากเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาอยากรู้ว่ามันนุ่มเหมือนตอนที่สัมผัสปลายนิ้วของเขาหรือเปล่า
แต่ตอนนี้ เมื่อลู่หรานมองใบหน้าของซูซางที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม เขากลับประหม่าเสียจนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน
“ผม……”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง แต่ก็แฝงความระมัดระวังอยู่เล็กน้อย
“ผมยอม”
ซูซางยิ้ม
วินาทีถัดมา เธอก็โน้มตัวเข้าไปจูบเขา