ตีสี่ครึ่ง ฟ้ายังมืดเหมือนก้นหม้อ จางเจียหนานก็ตื่นแล้ว
ต้าไป๋นอนขดอยู่ข้างเตียง หูตั้งชัน แต่เปลือกตาไม่กระพริบ สะบัดหางสองที แล้วนอนต่อ
จางเจียหนานไม่เปิดไฟ ใช้สัมผัสวารีสีครามมองทะลุความมืด เดินตรงไปที่ลานบ้าน แล้วเปิดมิติมังกรเทพ
ในมิติมีปลาเล็กกุ้งน้อยที่ตักได้เมื่อวานเย็น ยังดิ้นกระแด่วๆ แช่อยู่ในน้ำทะเลของมิติดูสดชื่นมาก เขาตักปลากุ้งพวกนี้ออกมาใส่ถังปิดฝา แล้วตัก “น้ำชั้นล่าง” จากส่วนลึกของมิติครึ่งถังเล็กเทลงไป
น้ำชั้นนี้ไม่เหมือนใคร มีกลิ่นอ่อนๆ คล้ายแร่ธาตุจากทะเลลึก เกิดจากไข่มังกรแช่ในน้ำทะเลของมิติเป็นเวลานาน
จางเจียหนานเรียกมันว่า “น้ำมังกรเทพ”
ก่อนหน้านี้เวลาไปหาหาหอยเขาเคยสังเกตว่า แค่เอาน้ำมังกรเทพหยดลงใกล้ซอกหิน พวกของทะเลก็จะกรูเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่ปลาหินที่ปกติหลบในน้ำลึกยังว่ายออกมาเอง
เขาปิดฝาถังให้แน่น แล้วตรวจอุปกรณ์อีกครั้ง
กล้องใต้น้ำ เคสกันน้ำมือถือ ชุดดำน้ำธรรมดา ตีนกบ และโดรนใต้น้ำที่ลงทุนไปหลายตังค์
ตีสี่ห้าสิบ จางเจียหนานหอบอุปกรณ์ออกจากบ้าน ต้าไป๋วิ่งตามมาติดๆ
"วันนี้พานายไปที่ดีๆ"
จางเจียหนานนั่งยองๆ ขยี้หัวมันแล้วยิ้ม "แต่พอถึงแล้วต้องอยู่นิ่งๆ นะ คลื่นแรง อย่าวิ่งซน"
ต้าไป๋เห่าหนึ่งครั้ง แล้วแกว่งหาง
ฟ้าเริ่มมีริ้วสีขาว จางเจียหนานก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงชานหินงมหลงแล้ว
เขาเคยมาแถวนี้ครั้งหนึ่ง แต่วันนี้ไม่ใช่กลุ่มหินโสโครกเดิม หากเป็นเขตหินใต้น้ำที่ใกล้ทะเลที่สุด เขตนี้มีชื่อว่า "ผีเห็นแล้วหนี"
ตอนน้ำขึ้นน้ำลึกเกินสิบเมตร กระแสน้ำใต้ทะเลเชี่ยวกราก หินคมเหมือนใบมีด แม้แต่ชาวประมงเก๋ายังต้องหลีก
แต่จางเจียหนานรู้ว่า เพราะที่นี่อันตรายจึงไม่เคยมีใครมาหาหาหอย ความหนาแน่นของของทะเลใต้น้ำจึงมากกว่าที่อื่นเป็นสิบเท่า
เขาจอดมอเตอร์ไซค์บนที่สูงริมตลิ่ง แล้วตั้งขาตั้งสามขาและมือถือก่อน จากนั้นเปิดไลฟ์สดในโต่วอิน
แน่นอน เขาโปรโมทไลฟ์วันนี้ไว้ล่วงหน้าสองวัน พอเข้ารูมก็มีแฟนๆ รออยู่ทะลักเข้ามา
"สวัสดีเช้าวันใหม่ทุกคน"