จางเจียหนานไม่สนใจคำขู่ของหลี่หยาง
การไปทะเลาะกับหมาบ้า มีแต่จะลดเกียรติตัวเอง ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำนั้นง่ายมาก คือหาเงินใช้หนี้ต่อไป ไลฟ์สดเก็บของทะเลต่อไป ปล่อยให้หลี่หยางอยู่ข้างหลังจนร้อนใจกระโดดตัวลอยก็พอ
ไม่นานนัก ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลง เหมือนฝนจะตก
ก่อนฝนจะลงเม็ด จางเจียหนานพาต้าไป๋เดินเลียบแนวหินไปทางถ้ำ เขาอยากดูว่าน้ำลงไปมากแค่ไหนแล้ว แน่นอนว่าเขาเปิดไลฟ์สดไปด้วย อธิบายให้แฟนๆ ฟังเรื่องหอยเล็กและหอยขี้นกตามแนวน้ำขึ้นน้ำลง
ส่วนซูชิงฉานไม่อยากออกกล้อง แต่นางก็อยากไปดูที่ถ้ำเหมือนกัน จึงเดินตามห่างๆ
ยอดคนดูไลฟ์ของจางเจียหนานนิ่งมาก เปิดมาได้สิบนาทีกว่าก็ทะลุหนึ่งหมื่นสอง
ต้าไป๋วิ่งนำหน้า จมูกแนบกับซอกหินสูดดมไปมา บางครั้งก็ขุดปูตัวเล็กๆ ออกมาแล้วคาบมาอวดจางเจียหนาน
"ดีละๆ แกเก่ง แกเก่ง"
จางเจียหนานหยิบปูออกจากปากมันใส่ถัง "อย่าเอาแต่หาตัวเล็กสิ ตัวใหญ่ๆ อยู่ไหนล่ะ?"
ต้าไป๋เอียงคอมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็วิ่งดุ่ยๆ ไปอีก
จู่ๆ จางเจียหนานก็รู้สึกถึงความผิดปกติจากสัมผัสวารีสีครามในสมอง
สัญญาณที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในสัมผัสวารีสีครามของจางเจียหนาน เป้าหมายอยู่ในบริเวณโขดหิน ห่างไปราวๆ สี่สิบถึงห้าสิบเมตร กำลังเคลื่อนที่ตามแนวขอบโขดหินมาทางเขาอย่างช้าๆ
จางเจียหนานไม่หันกลับไปมอง ทำทีเป็นไลฟ์สดต่อไป แต่มือขวากดปุ่มอัดวิดีโอด้านข้างโทรศัพท์อย่างแนบเนียน ให้มือถือเริ่มบันทึกภาพในเครื่องพร้อมกัน
ต้าไป๋หยุดกึก หูตั้งตรง จมูกสูดกลิ่นไปทางด้านหลังแรงๆ สองสามครั้ง ในลำคอมีเสียงครางเบา
"ชู่ว..."
จางเจียหนานกดเสียงต่ำ ต้าไป๋เงียบลงทันที แต่ตัวยังเกร็ง ขาทั้งสี่ย่อเล็กน้อย พร้อมจะพุ่งออกไปทุกเมื่อ