ข้อความเมื่อคืนทำให้จางเจียหนานนอนไม่หลับทั้งคืน
“ระวังหลี่หยาง เขาเตรียมลงมือกับนายแบบสกปรกแล้ว ไม่ใช่แบบในโลกออนไลน์”
หมายเลขโทรศัพท์เป็นของแปลก ต้นทางจากเมืองเอก สืบหาข้อมูลอะไรไม่ได้เลย ต้าไป๋เมื่อคืนก็ผิดปกติ นอนหมอบอยู่หน้าประตูไม่ยอมกลับไปนอนในที่นอน หูตั้งชัน ส่งเสียงคำรามต่ำใส่หน้าต่างเป็นครั้งคราว เหมือนได้กลิ่นอะไรผิดปกติ
จางเจียหนานลุกขึ้นเดินตรวจดูรอบหนึ่ง ประตูลานบ้านล็อกอยู่ หน้าต่างไม่มีอะไรผิดปกติ ด้านนอกมีเพียงเสียงลมทะเลกับเสียงแมลงร้อง เขาลากต้าไป๋กลับเข้ามาในบ้าน นอนพิงหัวเตียงคิดอยู่นาน ข้อความนั้นไม่ว่าจะเป็นใครหวังดีเตือน หรือไม่ก็เป็นคนของหลี่หยางที่ทนดูไม่ไหวแล้วปล่อยข่าวออกมา ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน ก็บ่งบอกว่าการเคลื่อนไหวขั้นต่อไปของหลี่หยางนั้นไม่ใช่แค่ก่อกวนในโลกออนไลน์ง่าย ๆ แล้ว
แต่เขาไม่มีทางหดหัวไม่ทำอะไรเพราะข้อความแค่ข้อความเดียว ควรออกทะเลก็ออกทะเล ควรไลฟ์สดก็ไลฟ์สด ถ้าจะมาไม้แข็งจริง ๆ เขาก็ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มเหมือนกัน
หลังจากฟ้าสว่าง จางเจียหนานก็เซฟภาพหน้าจอข้อความนั้นเก็บไว้ก่อน แล้วส่งข้อความหาลุงเหม่ย เล่าสั้น ๆ ให้ช่วยดูหน่อยว่าช่วงนี้ในหมู่บ้านมีหน้าแปลก ๆ โผล่มาบ้างไหม
ทำพวกนี้เสร็จแล้ว เขาถึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความส่วนตัวของซูชิงฉาน
เมื่อคืนเขาคิดดูแล้ว นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยสมุทรศาสตร์คนหนึ่งสนใจปลาหินในถ้ำหินงมหลง เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก แต่ก็ไม่ได้มีผลเสียอะไรกับเขา คนอื่นเขาทำงานวิชาการ ไม่ได้มาแย่งของทะเลกับเขาสักหน่อย ให้ความร่วมมือหน่อยก็ไม่เสียหาย
เขาเช็กตารางน้ำขึ้นน้ำลงของวันนี้แล้ว ประมาณบ่ายสองโมงน้ำลง พอดีไปดูสถานการณ์ที่หินงมหลงได้ เขาตอบกลับไปในข้อความส่วนตัวว่า “บ่ายสองโมงวันนี้ ลานหินโสโครกทางตะวันออกของหมู่บ้านวั่งไห่ พอน้ำลงแล้วก็ไปได้”
อีกฝ่ายตอบกลับเร็วมาก น้ำเสียงกระชับฉับไว “ได้ เจอกันบ่าย”
บ่ายสองโมงกว่า จางเจียหนานพาต้าไป๋มาถึงลานหินโสโครกตรงเวลา
ตอนนี้น้ำเพิ่งเริ่มลง น้ำทะเลยิ่งไม่ถอยลงไปหมดเสียทีเดียว บนหาดทรายเปียกชื้น กลิ่นคาวทะเลคละคลุ้งไปทั่วอากาศ