เช้าตรู่ของวันที่สาม จางเจียหนานให้ลุงเหม่ยไปแจ้งข่าวตามบ้านทุกหลัง
ข่าวแพร่ไปเร็วยิ่งกว่าลมทะเล ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง กลุ่มแชตของหมู่บ้านก็ครึกครื้นขึ้นมา ทุกคนพากันพูดคุยว่าจะไปดูดีหรือไม่
พอถึงเก้าโมงครึ่งหน้าประตูฟาร์มปลาก็มีคนยืนกันขวักไขว่ราวสี่สิบห้าสิบคน ทั้งชายหญิงและคนแก่คนหนุ่ม บางคนยังถือปลาเค็มตากแห้งที่หมักเองมาเป็นของฝากด้วย
ลุงเหม่ยสวมชุดทำงานสีน้ำเงินตัวใหม่เอี่ยม มีป้ายชื่อ “หัวหน้าฝ่ายผลิต” ติดอยู่ตรงอก เขายืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กแล้วกระแอมเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า
“อย่าเบียดกัน เข้าแถวให้เรียบร้อย ค่อย ๆ เดินเข้าไปทีละคน ระวังอย่าเหยียบรางท่อข้างบ่อ!”
ลุงโจวเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาหา เขายิ้มแฉ่งแล้วพูดว่า “พี่เหม่ย ตอนนี้ดูมีหน้ามีตาไม่น้อยเลยนะ ใส่ชุดทำงานเสียด้วย แถมยังเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตอีกต่างหาก”
“แน่นอนสิ ตอนนี้ฉันเป็นคนทำงานจริงจังแล้ว” ลุงเหม่ยยิ้มกว้าง พลางผลักประตูเปิด “ไปกันเถอะ วันนี้ฉันจะเป็นไกด์ให้พวกเธอเอง”
ผู้คนเดินตามกันเข้าไป พอเหยียบลงบนถนนคอนกรีตภายในฟาร์มปลา เสียงพูดคุยอึกทึกที่ดังอยู่ก่อนหน้าก็ค่อย ๆ เบาลง
บ่อหมายเลขหนึ่งสะท้อนแสงแดดเป็นสีเขียวอมฟ้าใสกระจ่าง น้ำทะเลสะอาดจนมองเห็นชั้นทรายละเอียดที่ปูเรียบอยู่ก้นบ่อ ฟองอากาศจากเครื่องเติมอากาศก่อให้เกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ เป็นวงซ้อนกันบนผิวน้ำ ลูกปลาจวดเหลืองฝูงใหญ่แหวกว่ายอยู่ใต้น้ำลึกลงไปราวสองสามนิ้ว เกล็ดของพวกมันสะท้อนแสงสีทอง ราวกับมีใครโปรยเศษทองลงไปในน้ำหนึ่งกำมือ
“โอ้สวรรค์ช่วย...”
หลิวพั่งจื่อที่เดินนำอยู่ข้างหน้าถึงกับตะลึง เขายืดคอมองลงไปในบ่อด้วยสีหน้าตื่นตะลึง “นี่ปลาจวดเหลืองเหรอ? โตเร็วขนาดนี้เลยหรือ?”
ลุงโจวย่อตัวลงพินิจดูอยู่ครู่ใหญ่ สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากประหลาดใจเป็นตกตะลึง “แปลกจริง ตามรอบการเลี้ยงปกติ ลูกปลาชุดนี้เพิ่งฟักมาได้เดือนกว่าอย่างมากเท่านั้น ทำไมตัวถึงหนักตั้งสามตำลึงแล้วล่ะ? ฉันเลี้ยงปลามายี่สิบปี ยังไม่เคยเห็นโตเร็วแบบนี้เลย”