หลังเก้าโมงเช้าวันถัดมาไม่นาน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกันหน้าทางเข้าฟาร์มประมง
จางเจียหนานยืนมองจากหน้าบ้านพักสำเร็จรูป เห็นคนราวสิบสี่สิบห้าคน มีทั้งชายและหญิง ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านวัยกลางคนกับผู้สูงอายุ สวมเสื้อผ้าสำหรับทำงาน บางคนยังถือจอบมาด้วย ดูเหมือนเพิ่งรีบตรงมาจากไร่นา
จ้าวเฉียงเดินนำอยู่ข้างหน้า เขาสวมแจ็กเก็ตสีดำ ล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋า สีหน้าดูมั่นใจเต็มเปี่ยม ด้านหลังมีชายเสียงดังสองคนเดินตามมา คนหนึ่งคือลุงโจว เจ้าของร้านขายของชำทางตะวันตกของหมู่บ้าน อีกคนคือหลิวพุงพลุ้ย เจ้าของฟาร์มไก่
“จางเจียหนาน! ออกมานี่!”
จ้าวเฉียงตะโกนจากด้านนอก เสียงก้องไปไกลท่ามกลางลมยามเช้า
ลุงเหม่ยพรวดออกมาจากบ้านพัก พอเห็นคนมากันขนาดนี้ สีหน้าก็มืดครึ้ม “จ้าวเฉียง พาคนมาเยอะแยะทำไม?”
“จะทำไมล่ะ? ก็จะถามว่าจริง ๆ แล้วน้ำในฟาร์มประมงของพวกคุณมีพิษหรือเปล่า!”
จ้าวเฉียงเดินไปข้างหน้าสองก้าว ชี้ไปทางฟาร์มประมงแล้วพูดว่า “ฉันมีรายงานอยู่ในมือ ขาวดำชัดเจนว่าคุณภาพน้ำในฟาร์มประมงมีความเสี่ยงร้ายแรง น้ำใต้ดินปนเปื้อน บ่อน้ำทั้งหมู่บ้านก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย เรื่องนี้พวกคุณต้องชี้แจงให้รู้เรื่อง!”
ชาวบ้านที่อยู่ด้านหลังพากันส่งเสียงสนับสนุนอื้ออึง
“ใช่เลย สองวันนี้ฉันดื่มน้ำแล้วรู้สึกว่ารสชาติแปลก ๆ”
“เมื่อก่อนลมพัดมาจากฟาร์มประมงยังมีกลิ่นเหม็นแรง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณภาพน้ำจะดีขึ้นเร็วขนาดนี้ พวกคุณต้องใส่สารเคมีอะไรลงไปแน่ ๆ!”
“ถ้ามีปัญหาขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง? ที่บ้านยังมีเด็กเล็กด้วยนะ!”
จางเจียหนานเดินออกมาจากบ้านพัก มือเปล่า สีหน้าเรียบเฉย ไม่มีท่าทีเกินจำเป็น
เขาเดินไปหยุดหน้าประตูรั้วเหล็ก มองจ้าวเฉียงแวบหนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตาไปยังชาวบ้านที่อยู่ด้านหลัง