จางเจียหนานตื่นขึ้นหลังจากนอนไปเพียง 4 ชั่วโมง
ในห้องพักบนเรือยังมืดสลัว ทว่าจิตใจของเขากลับแจ่มใสเต็มที่ ไข่มังกรแผ่ไอร้อนจาง ๆ ออกจากอกอย่างต่อเนื่อง ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่อยู่ไม่สุขกำลังเร่งให้เขาลุกขึ้นขยับตัว
ตอนนี้เขามีพลังทะเลอยู่ 81,260 แต้ม
ขาดอีกเพียง 18,740 แต้มก็จะครบ 100,000
หากอาศัยอัตราการดูดซับพลังงานแบบไม่ตั้งใจเหมือนครั้งก่อนที่เกาะโดดเดี่ยวน้ำอุ่น แล้วเขาอยู่ในทะเลแถบนั้นต่ออีกสามวัน พลังงานแร่สีทองที่ไข่มังกรดูดซับจากสภาพแวดล้อมก็น่าจะมากพอเติมส่วนที่ขาดได้
จางเจียหนานเริ่มอดใจรอไม่ไหว
ครั้งก่อนเขายังไม่เคยดำลงไปทดลองใกล้ต้นน้ำพุใต้ทะเลเลย หากเข้าใกล้แกนพลังงานที่อยู่ลึกลงไป 500 เมตร ความเร็วในการดูดซับพลังงานจะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าหรือไม่?
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา บ่ายสองโมงสิบเจ็ดนาที
มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านมากกว่าสิบข้อความ เขาปัดคำเชิญไปร่วมงานเลี้ยงฉลองจากหลินเยว่ทิ้งไปโดยไม่อ่าน แต่กลับอ่านข้อความหนึ่งจากซูชิงฉานซ้ำอยู่สองรอบ
“เจียหนาน ครั้งก่อนที่เกาะโดดเดี่ยวน้ำอุ่น ฉันสำรวจแค่บริเวณน้ำชั้นกลางถึงชั้นบน ระบบนิเวศของสิ่งมีชีวิตหน้าดินแทบไม่มีข้อมูลเลย ถ้าช่วงนี้คุณวางแผนจะไปอีกครั้ง ฉันอยากเก็บตัวอย่างหน้าดินเพิ่มอีกชุดหนึ่ง แล้วก็อยากแนะนำให้ซื้อไซดักปลาและไซดักปูน้ำลึกเพิ่มสักชุด ความหนาแน่นของประชากรสิ่งมีชีวิตหน้าดินในเขตน้ำอุ่นมักสูงกว่าทะเลทั่วไปมาก มูลค่าทางการค้าอาจน่าทึ่งทีเดียว”
อ่านจบ มุมปากของจางเจียหนานก็ยกขึ้นเล็กน้อย
ซูชิงฉานหาเหตุผลดี ๆ มาให้เขาได้ทุกครั้ง
เขาตอบกลับไปว่า “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน คืนนี้เติมเสบียง พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง ไซดักปูกับไซดักปลาช่วยทำรายการให้หน่อยนะ เอาแบบสำหรับน้ำลึก”
ซูชิงฉานตอบกลับมาทันที “ทำรายการไว้แล้ว ส่งไปที่อีเมลคุณแล้ว”
จางเจียหนานลุกพรวดจากที่นอน เปิดประตูห้องพักแล้วเดินออกไปบนดาดฟ้า
ความคึกคักที่ท่าเรือซาลงไปนานแล้ว เหลือเพียงช่างซ่อมเรือรุ่นเก๋าสองสามคนกำลังเคาะอะไรบางอย่างอยู่ไม่ไกล ลุงโจวตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตอนนี้กำลังย่อตัวอยู่บนดาดฟ้า ใช้เครื่องฉีดน้ำแรงดันสูงล้างห้องเก็บปลา