โซ่สมอส่งเสียงครืดคราดขณะจมลงสู่ผืนน้ำทะเลสีเขียวมรกต เรือพั่วล่างจอดนิ่งอยู่เหนือเขตแนวปะการังน้ำตื้น
โซนาร์แสดงว่าบริเวณนี้ลึกเพียง 22 เมตร พื้นทะเลเป็นแนวปะการังและหินภูเขาไฟผืนกว้าง ภูมิประเทศซับซ้อน มีร่องลึกสลับซับซ้อน เรียกได้ว่าเป็นสวรรค์ของสิ่งมีชีวิตหน้าดิน
“เริ่มหย่อนกรงได้!” จางเจียหนานออกคำสั่ง
เฒ่าโจวเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว เขาหยิบกรงดักปูที่ใส่เหยื่อไว้ล่วงหน้า หย่อนลงทะเลจากกราบเรือทั้งสองฝั่งทีละใบ ทุกใบผูกเชือกทุ่นและป้ายหมายเลขไว้ แล้วเรียงต่อกันเป็นแถวยาวแน่นขนัด
อี้นั่วตั้งอุปกรณ์ถ่ายทอดสดเรียบร้อยแล้ว กล้องหันไปทางผิวน้ำ
“ทุกคน เรากลับมาที่เกาะโดดเดี่ยวน้ำอุ่นกันอีกแล้ว!” เธอโบกมือให้กล้องอย่างตื่นเต้น “วันนี้เราไม่ได้ลากอวนจับปลานะคะ วันนี้พี่เจียหนานจะใช้กรงดักปูจับอาหารทะเลหน้าดิน! อาหารทะเลหน้าดินคืออะไรน่ะเหรอคะ? ก็ของดีที่นอนอยู่ก้นทะเลไง ทั้งปู กุ้งมังกร แล้วก็ปลิงทะเล!”
ในข้อความวิ่งบนหน้าจอมีคนตอบกลับมาทันทีว่า “พี่หนานเปลี่ยนท่าหาเงินอีกแล้วสินะ!”
“คราวก่อนจับปลาทูน่าได้เงินตั้ง 90 ล้าน คราวนี้จับปูจะได้เท่าไรนะ?”
จางเจียหนานไม่ได้สนใจความคึกคักทางฝั่งถ่ายทอดสด เขายืนหลับตาอยู่ข้างกราบเรือ เปิดใช้สัมผัสวารีสีครามเต็มกำลัง ภาพพื้นทะเลทั่วทั้งเขตแนวปะการังน้ำตื้นปรากฏชัดในจิตสำนึก
เขามองเห็นแล้ว
หลังกรงดักปูที่ใส่เหยื่อล่อซึ่งมีกลิ่นอายของไข่มังกรจมถึงก้นทะเล สิ่งมีชีวิตหน้าดินรอบ ๆ ก็แทบจะตอบสนองขึ้นพร้อมกัน
ปูเกราะแดงตัวหนึ่งขนาดเท่ากะละมังกำลังเกาะนิ่งอยู่ในซอกหิน พอได้กลิ่นเหยื่อลอยมา หนวดของมันก็ชูพรวดขึ้นทันที ขาทั้งแปดเริ่มตะกุยอย่างบ้าคลั่ง พุ่งตรงไปทางกรงดักปู
ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว ปูที่อยู่ในรัศมีหลายสิบเมตรต่างขยับกันหมด พวกมันทะลักออกมาจากซอกหิน จากกอปะการัง จากใต้กอหญ้าทะเล มุ่งหน้าไปยังกรงดักปูอย่างแน่นขนัด ราวกับมีบางสิ่งกำลังชักนำพวกมันอยู่
จางเจียหนานถึงกับ “เห็น” ปูเกราะแดงตัวใหญ่สองตัวแย่งกันเข้าปากกรงจนใช้ก้ามหนีบขาอีกฝ่าย ทั้งคู่ต่อสู้กันพัลวัน ก่อนจะกลิ้งเข้าไปในกรงพร้อมกัน